ใบหน้าอ่อนเยาว์ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็แคะหู ทำท่าราวกับตัวเองหูฝาดไปอย่างไรอย่างนั้น
“ไม่เอามากกว่าจริงหรือ อาการอาจจะสาหัสก็ได้นะ” อันหลินแสดงความเป็นห่วง
เขากระโดดลงจากหลังต้าไป๋ เดินเข้าไปใกล้หญิงชราแล้วพยุงนางขึ้น
หญิงชราเห็นชายหนุ่มที่ใบหน้าอ่อนโยน ไม่โกรธกริ้วเลยสักนิด ก็ยืนอึ้งกับที่เช่นกัน
อันหลินย่อตัวนั่งลง ลูบหัวของเด็กหญิง หยิบหินวิญญาณถุงหนึ่งออกจากแหวนมิติ พูดเสียงนุ่มว่า “นี่เป็นห้าร้อยหินวิญญาณ เอาไปรักษาให้ย่าเจ้านะ!”
ขณะที่พูด ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มอบอุ่นประดับอยู่ ราวกับจะทำลายความเหน็บหนาว
เด็กหญิงถือหินวิญญาณถุงใหญ่ไว้อึ้งๆ ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี ความรู้สึกผิดล้นทะลักในใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่นางเพิ่งได้สติ พูดเสียงสั่นเครือว่า “ขอบคุณพี่ชายมาก ข้า…ข้าจะคืนท่านแน่นอน อันที่จริงเมื่อครู่ข้าหลอก…”
นางยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงที่อันหลินตวาดต้าไป๋ดังลั่นกลบจนมิด “ต้าไป๋! ครั้งหน้าเดินระวังหน่อย อย่าชนคนแก่อีก!”
ต้าไป๋ทำหน้างงเป็นหมาตาแตก แถมยังเจือความน้อยใจด้วย
กลุ่มคนที่มุงดูต่างก็ปิดปากฉับ ท่าทีของอันหลินจะให้พวกเขาพูดอะไรได้อีก
คนเขาขอค่ารักษาสองร้อยหินวิญญาณ แต่เขากลับให้ถึงห้าร้อยหินวิญญาณ!
และระหว่างนี้ ยังอ่อนโยนและเอาใจใส่ถึงปานนั้น…
“ดี!” ทันใดนั้น ก็มีเสียงตะโกนว่าดีดังเกรียวกราว ถึงขั้นว่ามีหญิงสาวที่ค่อนข้างเปิดเผย ถูกท่าทางหล่อเหลาน่าหลงใหลของอันหลินกำราบ
