่ยวหลานที่ขาดทุนเล็กน้อยแล้ว ต้าไป๋กับเจ้าอัปลักษณ์ต่างก็ขาดทุนย่อยยับ
เสี่ยวหงยืนอยู่ข้างก้อนอิฐ ส่ายหัวดอกไม้สีแดงของมันไปมา กำลังทำการสังเคราะห์แสงอยู่
“เจ้ากังหันลมหมุนติ้ว ทิวทัศน์ที่นี่ช่างงามเสียจริง ท้องฟ้าสดใส พสุธางดงาม พร้อมด้วยผองเพื่อนที่ร่วมสุขใจ…”
นี่เป็นเพลงสังเคราะห์แสงที่อันหลินสอนมัน เพลงนี้มันร้องได้ทั้งวัน!
หุบเหวหมื่นกาลีตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแดนจิ่วโจว เป็นกำแพงธรรมชาติที่แบ่งเขตระหว่างแดนจิ่วโจวกับเผ่าพันธุ์มด
เผ่าพันธุ์มดนับว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่ค่อนข้างเลื่องชื่อในแผ่นดินบรรพกาล สุดยอดผู้แข็งแกร่งไม่มาก แต่เหนือกว่าด้วยความสามารถในการสืบพันธุ์ จำนวนประชากรเยอะถึงขั้นฆ่าไม่หมด
หากไม่เอาแต่ดำเนินแผนการสืบพันธุ์อยู่ตลอด คาดว่าแม้แต่เปลือกแผ่นดินของตัวเองก็คงจะแทะจนหมดสิ้นแล้ว
ความสัมพันธ์ระหว่างเผ่าพันธุ์มดและมนุษย์เลวร้ายอย่างยิ่ง
หากทางตอนเหนือของเผ่าพันธุ์มดไม่มีเหวขนาดใหญ่อย่างหุบเหวหมื่นกาลี ทิศตะวันตกมีเผ่าพันธุ์สัตว์คอยควบคุม เกรงว่าคงจะสู้รบกับนักพรตแดนจิ่วโจวตลอดเวลาเฉกเช่นสาวหิมะ
“รีบดูเร็วเข้า ข้างหน้านั่นก็หุบเหวหมื่นกาลีแล้ว!” เสี่ยวหงโยกตัวไปมาพร้อมกับตะโกนเสียงหวานหยดย้อย
พวกอันหลินได้ฟังก็มองไปข้างหน้า หุบเหวขนาดมหึมากว้างหลายร้อยจั้ง ลึกไม่รู้ตั้งเท่าใดปรากฏแก่สายตา
ทั้งๆ ที่ดวงตะวันลอยเด่นกลางนภา แต่รอยแยกของแผ่นดินผืนนี้กลับดำทะมึนจนช
