วนให้พรั่นใจ ราวกับจะกลืนกินแสงสว่างทั้งปวงให้สิ้นซาก
ไม่นานทุกคนก็ลอยอยู่เหนือหุบเหว
“พวกเราจะเหาะลงไปเลยหรือ”
สวีเสี่ยวหลานจ้องรอยแยกมืดมิดและลึกล้ำเบื้องล่างพลางเอ่ยถาม
อันหลินพยักหน้า “เจ้าอัปลักษณ์ เปิดไฟ!”
เจ้าอัปลักษณ์ “…”
จู่ๆ ดวงตาสีทองของเจ้าอัปลักษณ์ก็สาดแสงเจิดจ้าออกมา ส่องลงไปเบื้องล่างประหนึ่งไฟฉาย
“โอ้โฮ สุดยอดไปเลย!” สวีเสี่ยวหลานอุทาน
ก้อนอิฐสีดำจึงค่อยๆ ร่อนลงไปด้วยประการฉะนี้
ทุกคนต่างก็เริ่มไม่นิ่งนอนใจ เข้าสู่สภาวะพร้อมรบ
หุบเหวหมื่นกาลีนอกจากจะมีปีศาจร้ายจำนวนน้อยนิดแล้ว ยังมีสัตว์ประหลาดชั่วร้ายมากมายเหลือคณานับ พวกมันซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด อาจจะโผล่ออกมาโจมตีพวกเขาเมื่อใดก็ได้
เมื่อเหาะลึกลงไปเรื่อยๆ แสงสว่างก็สลัวลงเรื่อยๆ
พอแหงนหน้ามองเบื้องบน ก็เห็นผืนฟ้าเป็นดุจแถบสีขาว และมันก็แคบลงทุกที
เสี่ยวหงเริ่มหดหัวซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋าของอันหลินอีกครั้ง ลอบสังเกตการณ์เงียบๆ
“ยังไม่ถึงก้นเหวอีกหรือ รู้สึกเหมือนพวกเราจะลงมาได้พันเมตรแล้วนะ” สวีเสี่ยวหลานกลัวความมืดมากทีเดียว ยามนี้จึงพูดขึ้นมาอย่างกระวนกระวาย
เจ้าอัปลักษณ์ส่ายหน้า “ยังเลย ตอนนี้ไฟฉายของข้าก็ยังส่องไม่ถึงก้นเหว อย่างน้อยยังมีความลึกอีกร่วมพันเมตร”
“น้องสาม ในที่สุดเจ้าก็ยอมรับแล้วว่าดวงตาของเจ้าเป็นไฟฉาย โฮ่ง!” ต้าไป๋แสดงการมีตัวตนออกมาอย่างลิงโลดใจ
เจ้าอัปลักษณ์ “…”
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงลอยลงไปอีกหนึ่ง
