เปลี่ยนเป็นบ้าคลั่งเช่นตอนนี้!
เหล่าลูกศิษย์กรูกันเข้าไปรุมล้อมพวกอันหลิน เรียกได้ว่าเบียดเสียดจนน้ำลอดผ่านไม่ได้
“พี่ลิงๆ ท่านมาจากสำนักไหนหรือ”
“อะไรนะ! มาจากเขตหมื่นเขางั้นหรือ”
“พลังอัคคีของท่านร้ายกาจเช่นนี้ ร่ำเรียนกับใครมาหรือ บอกข้าได้ไหม”
“อะไรนะ! พี่ลิงเป็นสัตว์เลี้ยงของน้องชายคนนี้หรือ!”
“หา เจ้าน่ะหรืออันหลินที่มาจากสรวงสวรรค์”
…
คำถามต่างๆ นานาถูกถามอย่างไม่ขาดสาย ทำเอาหูของอันหลินแทบแตกแล้ว
แต่เจ้าอัปลักษณ์กลับเพลิดเพลินใจ ฉีกยิ้มน่าเกลียดน่าชังของมันตลอดเวลา
เพราะเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่มันได้รับการต้อนรับเช่นนี้…
ขณะนั้นเอง ลำแสงสีแดงเส้นหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในลานฝึกยุทธ์
มีลูกศิษย์อุทานว่า “ศิษย์พี่ม่อไห่มาแล้ว!”
เหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายเห็นต่างก็พากันหลีกทางให้
ม่อไห่เป็นอันดับหนึ่งของรุ่นหนุ่มสาวแห่งสำนักวิหคชาด ไม่ว่าจะเป็นความสามารถ หรือศักยภาพในภายภาคหน้า ล้วนน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อพวกเขาเห็นศิษย์พี่ม่อไห่เข้ามา ย่อมไม่กล้าขวางทาง ต่างก็จดจ้องศิษย์พี่คนนี้อย่างเคารพยำเกรง
อันหลินเห็นชายรูปร่างหน้าตาธรรมดา ดวงตาสีแดงคนหนึ่งเดินเข้ามา
เรือนร่างของเขาแผ่ราศีแข็งแกร่งยิ่งใหญ่ คิดว่าศิษย์พี่ม่อไห่ที่เหล่าลูกศิษย์เรียกกัน คงจะไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ
“ข้าชื่อม่อไห่ เจ้าน่ะหรือวานรที่มีระดับความบริสุทธิ์ของพลังอัคคีสูงกว่าร้อยละเก้าสิบ” ชายคนนั้นยกมือขึ้นคารวะเจ้าอัปลักษณ์แล้ว
