เป็นคนที่ขว้างหอกดำทะมึนคนนั้นนั่นเอง มีพลังยุทธ์ระดับแปลงจิตขั้นกลาง
เซียนกระบี่หลิงเซียวสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสัตว์ปราณจากตัวเขา เห็นได้ชัดว่าเป็นสัตว์ประหลาดเผ่าพันธุ์อื่น
ชั่วขณะที่ชายคนนี้ล้มลง ลำแสงเลือนรางเส้นหนึ่งบนตัวเขาค่อยๆ เลือนรางลงไป
“เอ๊ะ…นี่มันอะไรกันน่ะ”
เซียนกระบี่หลิงเซียวขมวดคิ้วน้อยๆ เมื่อลำแสงกระบี่กะพริบ ร่างของชายคนนี้ก็ถูกเขาชำแหละ
เขามองตำแหน่งที่แสงสลัวลง แต่กลับไม่พบอะไรเป็นพิเศษ
เซียนกระบี่หลิงเซียวกวาดสายตามองรอบกาย ภายในใจว้าวุ่นไม่สงบ ความคิดบางอย่างผุดวาบขึ้นมา
ช่างเถอะ กลับไปกวาดล้างสัตว์ประหลาดที่เหลือก่อนแล้วกัน
เขาขี่กระบี่ลอยขึ้นฟ้า เหาะไปยังสมรภูมิรบที่อยู่ไม่ไกลอีกครั้ง
เพราะมีเซียนกระบี่หลิงเซียวร่วมรบ การกวาดล้างสัตว์ประหลาดจึงรวดเร็วยิ่งขึ้น
ไม่นาน สัตว์ประหลาดในกองทัพสัตว์ก็ถูกสังหารจนเหี้ยน
อาทิตย์อัสดงบนท้องนภาแดงระเรื่อ พสุธานองเลือด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
ซากศพของสัตว์ประหลาดสองพันกว่าตัวกองเกลื่อนเต็มนอกเมือง รอบกายเงียบสงัด
นักเรียนหลายสิบคนอาบเลือด บาดเจ็บไม่น้อย โชคดีที่ไม่มีใครตาย
ต่อมา ทหารนับพันก็กรูกันออกจากประตูเมือง เพื่อกำจัดซากสัตว์ประหลาด
สัตว์ประหลาดบางตัวมีค่าทั้งตัว การจัดการซากศพเหล่านี้ เหล่าทหารย่อมคล่องมือดังใจคิด
ตกกลางคืน
เจิ้งเซียนชิวจัดงานเลี้ยงอีกครา ปูนบำเหน็จรางวัลแก่เหล่าขุนศึก รวมถึงพลทหารป้อง
