เลย จะถอยครึ่งก้าวยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
“อ่อนแอเหลือเกิน ตอนนี้ให้ข้าได้กินอิ่มสักมื้อเถอะ…”
ขณะที่พูด เปลวไฟสีเขียวก็ก่อตัวเป็นพายุ เริ่มแผ่ขยายไปทั่วทุกสารทิศ
จู่ๆ ร่างองอาจผึ่งผายก็ลอยลงมาจากฟากฟ้า
กระบองสีเงินทะลวงเปลวไฟ ฟาดเข้าที่หัวของอาชานรก
อาชานรกตอบสนองอย่างรวดเร็ว กระโดดหลบไปข้างหลังทันที
ครืน!
ผิวดินสั่นสะเทือน วานรองอาจห้าวหาญตนหนึ่งเดินออกมาท่ามกลางฝุ่นตลบ มันคือราชาวานรเนตรทองแห่งเขาดอกผลนั่นเอง!
“เจ้าลิงงั่งจากแห่งหนใด ถึงได้ช่วยนักพรตมนุษย์!” อาชานรกเห็นราชาวานรอัปลักษณ์ก็พูดเสียงกร้าวทันที
“ลิงงั่งจากแห่งหนใดงั้นหรือ ข้าคือราชาวานรอัปลักษณ์จากเขาดอกผล ที่ฝันว่าสักวันจะได้ไปหาต้นแบบของข้าที่แดนตะวันตก!” ราชาวานรเนตรทองควงกระบองแล้วกระโจนใส่อาชานรก “เลิกพล่ามได้แล้ว ตายเสียเถอะ!”
เปลวไฟรอบตัวอาชานรกลุกโชน พุ่งเข้าไปหาราชาวานรเนตรทองเช่นกัน
สัตว์ภูตทั้งสองปะทะกัน ทำให้ผืนดินในรัศมีสิบจั้งแตกระแหงทันใด
เหล่าพลทหารหลีกหนีจากบริเวณที่พวกมันต่อสู้กันเป็นพัลวัน ไปสู้รบปรบมือกับสัตว์ประหลาดที่เหลือ
เมื่อมีเจ้าอัปลักษณ์กระโดดลงจากกำแพงเมือง นักเรียนหลายสิบชีวิตที่คุ้นเคยกับการต่อสู้ระยะประชิดต่างก็พากันกระโดดลงพื้น ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดเดินดิน
อันหลินก็กระโดดลงไปเช่นกัน กระโดดลงจากกำแพงเมืองสูงสิบจั้งช่างเป็นอะไรที่ตื่นเต้นดีจริง
แต่ตอนนี้เขาเป็นบุรุษที่มีพลังกายแห่งมรรคขั้
