กลายเป็นลำแสงสีขาวพุ่งออกไปไกล
ประตูเมืองถูกทลายกะทันหัน จอมขมังเวทย์จึงรัวกระสุนปืนใหญ่ใส่บริเวณประตูเมือง ขัดขวางไม่ให้สัตว์ประหลาดทะลักเข้าเมือง
พลทหารหอกนับพันรวมตัวกันที่ประตูเมืองอย่างรวดเร็ว สังหารสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามาทีละตัว
เซวียนหยวนเฉิงขี่กระบี่ลอยขึ้นฟ้า พุ่งไปปลิดชีพสัตว์ประหลาดที่เหาะเหินบนอากาศ
ส่วนซูเฉี่ยนอวิ๋นกลับยืนนิ่งเหนือกำแพงเมือง กงจักรแสงจันทร์สีฟ้าลอยไปในอากาศ วาดวงโคจรที่มีอานุภาพรุนแรง ฟันสัตว์ประหลาดกลางอากาศเป็นสองท่อน
ขณะนั้นเอง อาชาสีนิลอาบไฟสีเขียวทั้งตัวก็พุ่งเข้าประตูเมือง
หอกยาวของพลหอกทิ่มแทงมัน ปานถูกเหล็กเสียบ มีเสียงดุจโลหะกระทบกัน
ลูกไฟจำนวนมากลอยเหนืออาชาสีนิล พุ่งไปหาพลทหารหอก
เหล่าทหารถูกลูกไฟโจมตี ใบหน้าเริ่มแก่ชราโดยพลัน
พลังปราณหลุดออกจากร่างของพวกเขา ภายชั่วอึดใจ ก็มีเสียงโหยหวนดังจากหลังประตูเมืองไม่ขาดสาย
“นี่…นี่มันสัตว์ภูต อาชานรก!” ทหารบางคนอุทานขึ้นมา
ทหารที่เฝ้าประตูเมืองได้ฟังก็ตื่นตระหนก ศัตรูระดับสัตว์ภูตไม่ว่าตัวใดก็รับมือได้ยาก
อาชานรกดูดพลังที่หลุดออกจากร่างของพลทหาร ใบหน้าแสดงอาการสุขสม “ชีวิตของนักพรตมนุษย์ ช่างเลิศรสเสียจริง”
แต่แม้จะเป็นสัตว์ภูต เหล่าทหารก็พุ่งตัวออกไปอย่างลืมตัวกลัวตาย
ด้านหลังพวกเขาเป็นประชาชนร่วมล้านชีวิต จำต้องรักษาที่นี่อย่างสุดชีวิต
อาวุธมากเหลือคณานับทิ่มแทงอาชานรก อย่าว่าแต่ทำอันตรายมันได้
