ังได้ซากสัตว์ประหลาดนับพันตัว สรุปแล้ว ประโยชน์ก็มากกว่าผลเสียอยู่ดี”
อันที่จริงคำพูดของเจิ้งเชียนชิวก็มีเหตุผล เซียนกระบี่หลิงเซียวจึงทำได้เพียงเอือมระอาในใจ
ความจริงแล้วเขายังคงโกรธอยู่ดี โมโหที่ลูกศิษย์ทำเรื่องใหญ่แต่กลับไม่แจ้งเขาล่วงหน้า
ตอนที่สวีเสี่ยวหลานแจ้งเรื่องนี้กับเขา มันทำให้เขาตกใจจริงๆ
นับว่าโชคดีที่หากมองจากรายงานแล้ว ไม่มีสัตว์ประเภทที่น่ากลัวอย่างสัตว์ปราณ มิเช่นนั้นนักเรียนบนฝาหม้อ ต้องถูกสัตว์ปราณตะปบตายคาที่แน่นอน…
ฝาหม้อลอยมาบนกำแพงเมือง พวกอันหลินเริ่มกระโดดลงมา
ลู่จ้านเดินไปยืนตรงหน้าเซียนกระบี่หลิงเซียวด้วยอารมณ์ที่คึกคัก “อาจารย์ ข้าล่อกองทัพสัตว์มาถึงเมืองติ้งอันแล้ว กรุณาตรวจดูได้เลย!”
ปัง!
ลู่จ้านถูกเซียนกระบี่หลิงเซียวชกจนล้มลง บริเวณหัวปูดขึ้นมา
“ตรวจดูกับผีอะไร! เจ้ากำลังรนหาที่ตายรู้บ้างไหม!”
เซียนกระบี่ที่กำลังหงุดหงิดหาที่ระบายไม่ได้เจอตัวบงการแล้ว ไม่ลงมือตอนนี้จะรอเมื่อใด
ลู่จ้านกุมหัวลุกขึ้นด้วยความน้อยใจ จากนั้นก็ถูกเซียนกระบี่หลิงเซียวดุด่าปาวๆ
รายละเอียดก็คือ แม้วิธีสร้างกองทัพสัตว์จะมีประสิทธิภาพสูง แต่ภัยคุกคามต่อความปลอดภัยของนักเรียนจะเพิ่มขึ้นอะไรทำนองนั้น ทำเอาลู่จ้านได้แต่พยักหน้ารัวๆ รับปากว่าจะไม่ทำอีก
แต่อีกด้านหนึ่ง เฉินจื่อซียังคงยืนอยู่ริมกำแพงเมือง ใช้พลังเซียนแห่งสายลม เป่าละอองเกสรของดอกรักอนธการอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย…
ค
