ั๋วหมิงที่รู้สึกว่าเหลวไหลสิ้นดีตั้งแต่แรก บัดนี้กำลังอ้าปากค้าง กว้างจนสามารถยัดแอปเปิลเข้าไปได้ทั้งลูก
การดำเนินเรื่องอันเป็นปริศนา สร้างความกระทบกระเทือนให้กับมุมมองของเขาอย่างเหนือคำบรรยาย
สหายอันหลินคนนี้เป็นเทพเจ้าจากแห่งหนใดกัน
ขโมยผลเซียนของผู้อื่นไปไม่พอ…
ตอนนี้จะชิงตัวเจ้าของไปด้วยหรือ
นี่มันโหดร้ายกว่าถูกขายแล้วยังช่วยคนร้ายนับเงินหลายเท่านัก!
“จินเจิ้นจื่อ นับแต่นี้ไป เจ้าจะเป็นผู้นำชั่วคราวแห่งเขาดอกผล!” ราชาวานรเนตรทองพูดเสียงดัง
วานรร่างกำยำตัวหนึ่งคุกเข่าบนพื้น น้อมรับคำสั่งด้วยความยินดีปรีดา “ขอรับไต้อ๋อง!”
ด้วยเหตุนี้หลังงานเลี้ยงสิ้นสุดลง ราชาวานรเนตรทองก็แบกกระบองสีเงิน ตามพวกอันหลินกลับเมืองติ้งอัน
ระหว่างนี้ อันหลินให้ผลเซียนสามลูกแก่สมาชิกกลุ่มล่าสัตว์ จากนั้นก็แบ่งผลเซียนให้สมาชิกของตัวเองคนละลูก
อันที่จริงเหล่าสมาชิกลำบากใจมาก เพราะในการปฏิบัติการครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้ออกแรงอะไรมากนัก กลับกันเป็นอันหลินเองที่เสียยันต์ไปหลายสิบแผ่น
แต่อันหลินดึงดันจะให้ พวกเขาจึงทำได้แค่รับไว้
การกระทำของอันหลินไม่เพียงแต่ทำให้สมาชิกซาบซึ้งเท่านั้น แม้แต่ราชาวานรเนตรทองเองก็พลอยประทับใจไปด้วย
ภายในคฤหาสน์ส่วนบุคคลแห่งหนึ่งในเมืองติ้งอัน
ที่นี่เป็นสถานที่รวมตัวของห้องพวกเขา และจดบันทึกสถิติที่ทำสำเร็จของแต่ละวัน
ม่านรัตติกาลค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ตอนนี้ในคฤหาสน์มีคนรวมตัวกันหกสิบ
