กว่าชีวิตแล้ว
มีนักเรียนบางส่วนยังไม่กลับมา บางส่วนไปไกล อาจจะนอนค้างอ้างแรมอยู่ข้างนอก
เซียนกระบี่หลิงเซียวกำลังคำนวณสถิติอยู่
เขาจะรวบรวมสถิติของนักเรียนและข้อมูลจากทหาร บันทึกเป้าหมายที่แต่ละกลุ่มทำสำเร็จตามความจริง
“กลุ่มของเทียนฮุยใช้ได้เลย สังหารสัตว์ประหลาดไปสิบห้าตัว ภารกิจสำเร็จ”
เมื่อเทียนฮุยได้ยินคำชมของอาจารย์ที่ปรึกษา ก็เกาหัวอย่างเก้อเขิน
ความจริงแล้วเขาลุ่มหลงในการหลอมศาสตรา ตลอดทางล้วนอาศัยความสามารถอันยอดเยี่ยมของสมาชิก จึงสำเร็จภารกิจเกินเป้าหมายได้
“หวังเสี่ยวไป๋ กลุ่มพวกเจ้ามันอะไรกัน ไยจึงฆ่าสัตว์ประหลาดไปแค่ตัวเดียว!” เซียนกระบี่หลิงเซียวถลึงตาใส่ห้าคนที่อยู่ตรงหน้า จ้องข้อมูลด้านบนอย่างไม่อยากจะเชื่อ
หวังเสี่ยวไป๋สะบัดผมที่พลิ้วไหวของตน พูดเสียงเอื่อยเฉื่อยว่า “ช่วยไม่ได้ หล่อเกินไป แถมยังมีฝีมือเกินไป สัตว์ประหลาดเห็นข้าก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว…”
สมาชิกสี่คนที่เหลือเมื่อเห็นท่าทางของหวังเสี่ยวไป๋ ก็พากันปิดหน้าเป็นพัลวัน
มีหัวหน้ากลุ่มที่ไร้ยางอายปานนี้ พวกเขาก็สิ้นหวังมากเช่นกัน!
เมื่อเซียนกระบี่หลิงเซียวเห็นอากัปกิริยาของหวังเสี่ยวไป๋ ก็อยากจะตบเขาสักฉาดจริงๆ
ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากสวนของคฤหาสน์ “อันหลินกลับมาแล้ว!”
หลังอันหลินสร้างวีรกรรมเรื่องเล่าเหล่านั้นแล้ว ก็กลายเป็นเป้าสายตาของนักเรียนทั้งหลาย
บัดนี้เมื่อพวกเขาเดินเข้ามายังลานบ้าน ก็ดึงดูดสายตาข
