องนักเรียนส่วนใหญ่เช่นกัน
ต่อมา นักเรียนทั้งหลายก็งงเป็นไก่ตาแตก
เพราะพวกเขาเห็นวานรที่สวมชุดเกราะ องอาจผึ่งผายตัวหนึ่ง…
“โอ้โฮ ทำไมวานรตัวนั้นถึงได้คุ้นตาเช่นนี้นะ เหมือนกับเคยเห็นในรูปวาด คงไม่ใช่ราชาวานรซุนหงอคงหรอกนะ!”
“ไม่…ซุนหงอคงไม่ได้อัปลักษณ์ขนาดนั้น นี่มันตัวปลอม ราชาวานรอัปลักษณ์ต่างหาก!”
“เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นสำคัญคือวานรตัวนี้มาจากไหน!”
เมื่อเทียบกับนักเรียนที่ตะลึงงันแล้ว สีหน้าของเซียนกระบี่หลิงเซียวก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก
เขาเดินไปหาอันหลินอย่างเอือมระอา “อันหลิน วานรตัวนี้มันอะไรกัน”
อันหลินพูดอย่างเริงร่าว่า “เขาเป็นสมาชิกใหม่ของกลุ่มเรา วานรอัปลักษณ์ สัตว์อัญเชิญของข้า ทุกคนเรียกมันว่าเจ้าอัปลักษณ์หรือพี่ลิงก็ได้!”
ในตอนนั้นเอง ราชาวานรเนตรทองก็เผยรอยยิ้มน่าเกลียด ยกมือขึ้นโบกไปโบกมา “ฮาย สวัสดีทุกคน ข้ามาครั้งแรก ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย”
เซียนกระบี่หลิงเซียวได้ฟังคำพูดของอันหลิน ปากก็ขมุบขมิบ คำรามในใจว่า ‘ภูตอัญเชิญกับผีอะไร!’
ศึกแห่งอิสรภาพคราวก่อนเป็นหมายักษ์ตัวนั้น คราวนี้พาลิงมาอีกแล้ว!
แต่ทว่า…การทดสอบประจำปีไม่ได้ระบุเสียหน่อยว่าห้ามพาสัตว์ภูตร่วมศึก…
จู่ๆ เซียนกระบี่หลิงเซียวก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา
อันหลินจะให้เขาวางใจสักหน่อยไม่ได้เลยหรือ โกงให้มันน้อยๆ หน่อยจะตายหรือไง
แต่สุดท้าย เซียนกระบี่หลิงเซียวก็ทำได้แค่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ลองบอกเป้าหมายที่สำเ
