ด นางก็พยักหน้ายิ้มๆ ให้อันหลิน จากนั้นก็เดินจากไปอย่างสง่างาม
อันหลินมองเรือนร่างสวยงามที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกว้าวุ่นใจ ซูเฉี่ยนอวิ๋นช่างเป็นหญิงที่งดงามเสียจริง
“เจ้าอัปลักษณ์ เจ้าว่าซูเฉี่ยนอวิ๋นงามหรือไม่” จู่ๆ อันหลินก็ถามขึ้นมา
“เจ้าหมายถึงนักพรตหญิงคนเมื่อครู่หรือ” เจ้าอัปลักษณ์แคะจมูกเชิดรั้นของมันแล้วตอบว่า “ทั่วๆ ไปกระมัง…ข้าว่านักพรตมนุษย์ก็หน้าตาคล้ายคลึงกันหมด เรียกได้ว่าเป็นภาวะไม่รู้ใบหน้า[1]”
“นี่คงจะเป็นความแตกต่างระหว่างเผ่าพันธุ์กระมัง”
“เช่นที่เจ้ามองข้า เจ้าสามารถแยกข้าออกจากใบหน้าของวานรจำนวนมหาศาลได้ไหม”
ราชาวานรเนตรทองพูดเสริม
อันหลินพยักหน้าจริงจัง “ได้แน่นอน วานรตัวที่อัปลักษณ์ที่สุดต้องเป็นเจ้าแน่นอน แยกง่ายดายนัก!”
ราชาวานรเนตรทอง “…”
…………………………………
[1] ภาวะไม่รู้ใบหน้า คือ จำหน้าคนไม่ได้
