ผู้มาเยือน รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า หญิงคนนั้นคือซูเฉี่ยนอวิ๋น
“สหายอันหลิน ยินดีกับเจ้าที่ได้สัตว์เลี้ยงกลับมา”
ดวงตาสีฟ้าดุจห้วงความฝันของซูเฉี่ยนอวิ๋น เพ่งพิศเจ้าอัปลักษณ์พลางกะพริบปริบๆ เห็นได้ชัดว่าสนใจมันไม่น้อยเลย
อันหลินส่ายหน้า ยกมือขึ้นกอดไหล่เจ้าอัปลักษณ์แล้วตอบว่า “มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของข้า มันเป็นสหายของข้า!”
เจ้าอัปลักษณ์ได้ยินก็ตื่นตันใจ “ใช่ เป็นสหาย!”
เมื่อเห็นอันหลินกับเจ้าอัปลักษณ์กอดคอกัน ซูเฉี่ยนอวิ๋นก็รู้สึกปลาบปลื้มใจ ป้องปากแล้วขำเบาๆ
รอยยิ้มนั้นเรียกได้ว่าเป็นยิ้มโลกละลาย หัวใจของอันหลินเต้นเร็วขึ้นแล้ว
จากนั้น ซูเฉี่ยนอวิ๋นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบเม็ดสีทองระยิบระยับออกจากแหวนมิติ ยื่นให้อันหลิน “วันนี้เจอเสืออัคคีสีชาดตัวหนึ่ง นี่เป็นขุมพลังสัตว์ที่ได้มาหลังข้าสังหารมันด้วยกงจักรแสงจันทร์ ข้าให้เจ้า!”
เมื่ออันหลินเห็นขุมพลังสัตว์เม็ดนี้ก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาไม่คิดเลยว่าจะได้ขุมพลังสัตว์ตั้งแต่วันแรก มีความหวังจะได้ทะลวงเข้าสู่ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว!
“ขอบคุณเจ้ามากจริงๆ! จะว่าไปสหายซูมีสิ่งใดที่ต้องการหรือไม่ ข้ามียาวิเศษมากมายเชียวล่ะ!” อันหลินพบว่าสิ่งที่เขาตอบแทนได้มีเพียงยาวิเศษ
ซูเฉี่ยนอวิ๋นยิ้มบางๆ “ไม่ต้องหรอก ตอนที่สหายอันหลินช่วยสอนวิชาแดนมนุษย์ให้ข้า ก็ไม่ขออะไรตอบแทนไม่ใช่หรือ ระหว่างเพื่อนก็ควรจะช่วยเหลือกัน เจ้าเป็นคนบอกข้าเองนะ!”
ขณะที่พู
