!”
“สักวันหนึ่ง ข้าก็จะแบกกระบองขึ้นบุกสรวงสวรรค์เช่นกัน!”
“พรืด…” เหมียวเถียนที่กำลังจิบเหล้า พ่นออกมาอย่างอดไม่ได้
พวกลั่วจื่อผิงเองก็ทำหน้าประหลาด
ให้ตายสิ…พวกเขาก็คือคนของสรวงสวรรค์ไหมเล่า!
มาสู้กันสักยกตอนนี้เลยดีไหม
“แต่น่าเสียดาย ตอนนี้ท่านซุนหงอคงอยู่ที่แดนสุขาวดีทางตะวันตก ไปต่อสู้กับพระพุทธองค์แล้ว มิเช่นนั้นข้าจะไปพบเขาด้วยตัวเองสักครา” ใบหน้าของราชาวานรเนตรทองฉายความเสียดาย
อันหลินได้ฟังก็พยักหน้าพลางทำท่าครุ่นคิด เมื่อดื่มเหล้าผลไม้ไปอีกจอกแล้ว ก็เอื้อนเอ่ยออกมาช้าๆ ว่า “เจ้าอัปลักษณ์ อันที่จริงโลกใบนี้กว้างใหญ่นัก เจ้าไม่อยากออกไปท่องโลกหน่อยหรือ บางทีเมื่อได้ท่องเที่ยวทัศนาจร ความสามารถเพิ่มพูนอย่างรวดเร็วแล้ว แดนสุขาวดีทางตะวันตกของแผ่นดินบรรพกาล อาจไม่ไกลโพ้นสำหรับเจ้าแล้วก็ได้”
ราชาวานรเนตรทองได้ฟังกลับทอดถอนหายใจ “เจ้าว่าข้าไม่เคยคิดหรืออย่างไร เพียงแต่ว่ามนุษย์เจ้าเล่ห์เพทุบาย เล่ห์กลลึกล้ำดุจทะเล หากพลาดพลั้งอาจลุกไม่ขึ้นอีกต่อไป สู้บำเพ็ญเพียรอยู่ในเขาดอกผลดีกว่า แม้ไม่มีโอกาสแถมยังช้าไปหน่อย แต่ปลอดภัย!”
ใครจะรู้ว่าอันหลินจะส่ายหน้าอย่างหนักแน่นเมื่อฟังจบ “หากวันนี้ข้าไม่อยู่ จุดจบของเจ้าจะเป็นอย่างไร”
ราชาวานรเนตรทองได้ยินก็ชะงัก จากนั้นก็ถอนหายใจราวกับกระจ่างใจแล้ว “ข้าคงจะตาย”
อันหลินพยักหน้าแล้วพูดต่อว่า “ฉะนั้นแล้ว เล่ห์กลของมนุษย์ลึกล้ำ ป่าลึกน่ากลัวยิ่
