งดุจเขาวงกตนี่เอาเสียเลย
ลั่วจื่อผิงขยี้ตาด้วยอาการตกตะลึง “พวกเขาบ้าไปแล้ว หรือโลกใบนี้ที่บ้าไปแล้ว!”
จงหย่งเหยียนโบกพัดอย่างเอื่อยเฉื่อย ไม่พูดอะไร
แต่เหมียวเถียนกลับจับมือซุนเซิ่งเหลียน ตามอันหลินเข้าไปในถ้ำ “เร็วเข้าสิพี่ซุน ข้าก็หิวแล้วเหมือนกัน!”
…
เหล่าทหารวานรทั้งหลายยกถาดอาหารมาถาดแล้วถาดเล่า รวมถึงผลเซียนและสุราเลิศรสอันเป็นผลผลิตเฉพาะของเขาดอกผล
อันหลินและราชาวานรเนตรทองร่ำสุราสนทนากันอย่างออกรส สมาชิกที่เหลือก็กินอาหารไปไม่น้อยเลย
แม้สมาชิกกลุ่มล่าสัตว์จะระแวง แต่เมื่อเห็นว่าอาหารไม่มีปัญหาอะไร ก็เริ่มลงมือกิน
มีเพียงเหล่าทหารที่ตามหลังพวกอันหลินเฝ้าอยู่นอกถ้ำเท่านั้น
ระหว่างนี้ยังมีวานรตัวเมียที่รูปโฉมงดงามเริงระบำอยู่ด้านบน
อืม…
มองด้วยสายตาของมนุษย์ รู้สึกธรรมดาเป็นอย่างมาก
“ไม่ทราบว่าสหายอัปลักษณ์กับราชาวานรฉีเทียนต้าเซิ่ง[1]ท่านนั้นเกี่ยวข้องอะไรกันหรือ”
เมื่อดื่มกันได้ที่แล้ว อันหลินก็ถามคำถามที่สนใจใคร่รู้ที่สุดออกมา
หากไม่ใช่เพราะราชาวานรเนตรทองอัปลักษณ์ไปหน่อย การแต่งกายของมัน อาจถูกคนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นซุนหงอคงผู้ยิ่งใหญ่เสมอฟ้าในตำนานตนนั้นได้
เมื่อเอ่ยถึงฉีเทียนต้าเซิ่ง ดวงตาของราชาวานรเนตรทองก็เป็นประกายยิ่งกว่าเดิม พูดอย่างเชื่องช้าว่า “เขาเป็นต้นแบบของข้า! เจ้าลองคิดดูสิ เหยียบทักษิณสวรรค์ ทลายเมฆา เป็นการสร้างเกียรติให้กับเผ่าพันธุ์วานรของพวกเรามากแค่ไหน
