ียกแล้วไม่เปลืองแรง แถมยังไพเราะด้วย!”
อันหลินไม่เคยคิดเลยว่าพรสวรรค์แห่งการตั้งชื่อของเขาน่าตะลึงเพียงใด ทำเอาเสี่ยวหงในกระเป๋าสะดุ้งโหยง กลัวว่าเจ้านายจะถูกกระบองฟาดตาย
ใครจะรู้ว่าราชาวานรเนตรทองยืนนิ่งกับที่ ความอบอุ่นกำลังแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของมัน
เจ้าอัปลักษณ์…
ช่างเป็นชื่อที่ดูสนิทสนมกันนัก!
นึกถึงตอนนั้น เคยมีจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งเรียกมันเช่นนี้เหมือนกัน…
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ราชาวานรอัปลักษณ์ที่เพิ่งถูกสหายแทงข้างหลังไปหมาดๆ ก็น้ำตารื้น แทบจะร้องไห้ออกมา
“พี่อัน ไป ในถ้ำข้ามีเครื่องดื่ม มีของอร่อย ดื่มกับเจ้าอัปลักษณ์สักกาดีไหม”
ราชาวานรเนตรทองมองอันหลินด้วยความตื้นตัน
อันหลินลูบคางเล็กน้อย มองท้องฟ้าแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า “ก็ดี วันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย”
“ฮ่าๆ ๆ พี่อันอยากกินอะไรบอกเจ้าอัปลักษณ์ได้เต็มที่เลย ผลหมากรากไม้ของป่าอุดมสมบูรณ์ มีทุกอย่าง…”
ด้วยเหตุนี้ ราชาวานรเนตรทองกับอันหลินจึงกอดคอเดินเข้าถ้ำไปด้วยกัน
เซวียจั๋วหมิงและพวกลั่วจื่อผิงยืนอยู่ท่ามกลางความสับสนงุนงง
พวกเขากระตุกมุมปาก จ้องมองภาพตรงนี้ เงียบงันพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน
เจ้าอัปลักษณ์? พี่อัน?
นี่มันตัวอะไรกับตัวอะไรกันแน่ล่ะเนี่ย!
เจ้ามาขโมยของนะสหาย!
ขโมยของเสร็จ โจรไม่หนีไม่พอ
เจ้าของยังกลายเป็นสหายโจร ต้อนรับอีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่
มุมมองของเซวียจั๋วหมิงพังทลายไปแล้ว เขาไม่เข้าใจการเดินเรื่อ
