ย่งเหยียนและซุนเซิ่งเหลียน นอกจากจงหย่งเหยียนที่มีระดับกายแห่งมรรคขั้นเก้าแล้ว สมาชิกอีกสามคนที่เหลือล้วนอยู่ในระดับกายแห่งมรรคขั้นสิบ
สมาชิกทั้งสี่ต่างก็ดีอกดีใจที่ถูกแบ่งให้อยู่ในกลุ่มของอันหลิน
“ฮ่าๆ ไม่คิดเลยว่าข้าจะมีโอกาสได้อยู่กับลูกพี่อัน การทดสอบประจำปีคราวนี้สำเร็จแน่!” ลั่วจื่อผิงเป็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ ยามนี้กำลังหัวเราะร่วน
“พี่อัน วันนี้พวกเราเตรียมจะสังหารสัตว์ประหลาดกี่ตัว” เหมียวเถียนเป็นเด็กสาวผมสั้นที่น่ารักมาก ตอนนี้ดวงตาหวานเยิ้มคู่นั้นกำลังจดจ้องอันหลิน เอ่ยถามอย่างตื่นเต้น
“หึ อย่างพี่อันจะแยแสสัตว์ประหลาดหรือ สิ่งที่เขาจะพาพวกเราไปจัดการ น่าจะเป็นสัตว์ภูตมากกว่า” จงหย่งเหยียนหยิบพัดออกมาพัดเล็กน้อย พูดอย่างเชื่องช้า
“หากว่าลูกพี่อันตั้งใจจะล่าสัตว์ปราณ หรือแม้กระทั่งสัตว์เซียน ก็อย่าพาพวกเราไปเลย ข้ากลัวว่าจะเผลอถูกจามเพียงครั้งเดียวของพวกมันสะเทือนจนตาย” ซุนเซิ่งเหลียนพูดอย่างหวั่นวิตก
เมื่ออันหลินได้ยินคำพูดของพวกพ้อง ก็ระอาใจเป็นอย่างมาก
ให้ตายสิ คนพวกนี้เห็นเขาเป็นเทพเจ้าอันหลินตำนานจริงๆ หรือไง!
เขาก็กายแห่งมรรคขั้นสิบไหมเล่า เจอสัตว์ภูตก็ต้องวิ่งหนีเหมือนกัน!
สุดท้ายก็ชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูด ทำให้สมาชิกกลุ่มสี่คนที่เหลือยอมรับ ความสามารถอันน่ากลัวของเขา ในสองสามปีนี้ไม่อาจใช้มันได้อีกแล้ว
เขาในตอนนี้ เป็นเพียงหัวหน้าที่มีระดับกายแห่งมรรคขั้นสิบเท่านั้น!
ทั
