ภายในแดนกระดูกภายในแดนพิศวงหยกโบราณ ท้องฟ้าที่นี่เป็นสีเทาอึมครึม
แสงภายในแดนพิศวงมืดสลัว ราวกับเป็นโทนสีหนึ่งเดียวของดินแดนผืนนี้
ลำแสงเส้นหนึ่งพุ่งผ่านไป อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานร่วงลงมายังแดนกระดูก
อันหลินกวาดสายตามองกระดูกขาวโพลนรอบตัว ดวงตาฉายความตกตะลึง
กระดูกเหล่านี้ ส่วนใหญ่แล้วเป็นโครงกระดูกของมนุษย์ บางส่วนเป็นโครงกระดูกของสัตว์นิรนาม
เศษกระดูกกระจัดกระจายเต็มบริเวณ เมื่อทอดสายตามองไปมันช่างตระการตา
“ที่นี่เงียบสงัด ไม่มีสิ่งมีชีวิตปรากฏให้เห็นเลย” อันหลินสอดสายตามองไปทั่วด้วยความสงสัย
ผืนดินสีดำสนิท ตัดกับโครงกระดูกสีขาว รอบกายวิเวกวังเวง ไร้เงาของสิ่งมีชีวิต
“แต่ก็อย่าประมาท อาจารย์เยว่อิ่งบอกแล้วว่า เพราะไม่ได้ทำความสะอาดค่ายกลนานแล้ว น่าจะมีสัตว์ประหลาดรวมตัวอยู่ในนี้ไม่น้อยเลย” สวีเสี่ยวหลานชักกระบี่ออกจากฝักแล้ว พูดด้วยสีหน้าขึงขัง
อันหลินพยักหน้า เดินไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง
อันที่จริงแดนกระดูกไม่นับว่าใหญ่มากนัก มีพื้นที่โดยรอบเพียงรัศมีสองกิโลเมตรเท่านั้น
เมื่อทั้งคู่เดินเหินอยู่ในแดนกระดูก ก็เหมือนกับว่าสิ่งแวดล้อมกำลังแปรเปลี่ยนไป
ไอหมอกดำทมิฬผุดขึ้นจากผิวดินช้าๆ ทำให้อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานระวังตัวเป็นอย่างมาก
ทันใดนั้น ท่ามกลางม่านหมอกสีดำตรงหน้าอันหลิน ก็มีโครงกระดูกมนุษย์เดินออกมา
โครงกระดูกเดินนวยนาดมาทางอันหลิน ยกมือซ้ายขึ้นเท้าสะเอว ก้นงอนงาม เอียงกะโหลก
