ความเกลียดชังที่ถูกฝังลึกอยู่ในจิตใจมานานหลายปี เขาเองก็ไม่ทราบว่าสมควรจะไปขุดหาผู้จุดชนวนขึ้นมาอยู่หรือไม่ จะเป็นท่านอาจารย์? หรือเว่ยชาง? ตัวของเขาเอง? หรือจะเป็นสวรรค์?
ชะตาชีวิตของผู้คนช่างคล้ายกับสิ่งที่ไหลเวียนอยู่บนฝ่ามือ เมื่อสวรรค์ต้องการที่จะเล่นตลกกับเขา แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาเช่นนี้กลับไม่อาจทำให้ผู้ใดรู้สึกตลกร่วมไปได้
หลงเฉินยื่นมือไปรับแผ่นป้ายมาจากปรมาจารย์หวินฉี การจะสำเร็จเป็นราชันโอสถในวัยเพียงยี่สิบปีช่างสิ้นหวังยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกหล้า แต่ว่าก็ไม่ได้หมายความจะไร้ซึ่งความหวังหากหลงเฉินผู้นี้จะลองเพียรพยายาม
“ขอบคุณท่านปรมาจารย์” หลงเฉินกล่าวพร้อมกับโค้งคำนับลง
“ถ้าหากจะกล่าวขอบคุณ คนผู้นั้นสมควรที่จะเป็นข้าถึงจะถูกต้อง เมื่อได้ส่งมอบแผ่นป้ายแผ่นนี้ไปแล้วก็เหมือนกับว่าข้านั้นได้เสร็จสิ้นภารกิจที่ท่านอาจารย์ได้มอบหมายให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว บัดนี้ข้าย่อมสามารถวางมือจากเรื่องราวอื่นได้แล้ว” ปรมาจารย์หวินฉียิ้มน้อยๆ แล้วกล่าวออกมา
หลงเฉินแตกตื่นขึ้น “ท่านปรมาจารย์……ท่าน……”
