“ว่าแต่อาการบาดเจ็บของเจ้าดีขึ้นแล้วอย่างนั้นหรือ?” ปรมาจารย์หวินฉีกล่าวออกมาด้วยความสงสัยเมื่อเห็นร่างกายของหลงเฉินเสมือนกับไม่เคยผ่านศึกใดมาก่อน
“เหอะเหอะ เด็กหนุ่มอย่างข้ามีเนื้อหนังที่หยาบกระด้างยิ่งนัก พักผ่อนเพียงแค่คืนเดียวก็หายแล้ว” หลงเฉินหัวเราะร่าแล้วตอบกลับไป
ปรมาจารย์หวินฉีมองไปที่หลงเฉินอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เดิมทีข้าได้แต่หวังว่าเจ้าจะมีจิตใจมุ่งเน้นสู่เส้นทางแห่งโอสถ เพราะด้วยพรสวรรค์และพลังแห่งจิตวิญญาณของเจ้าย่อมสามารถที่จะก้าวเดินบนเส้นทางแห่งโอสถได้ยาวไกลยิ่งกว่าข้าอย่างแน่นอน
จนกระทั่งการต่อสู้ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวาน ได้ทำให้ความคิดของข้านั้นวุ่นวายไปหมดทั้งสิ้น ข้าก็ได้ค้นพบพรสวรรค์ในการต่อสู้และเส้นทางวิทยายุทธ์ของเจ้าที่พบเจอได้ไม่มากนัก เจ้าช่างเป็นคนที่ทำให้ข้ารู้สึกสับสนขึ้นมายิ่งนัก”
“เหอะเหอะ ท่านปรมาจารย์โปรดวางใจได้ เจ้าหนูอย่างข้าจะไม่ปล่อยทั้งสองสิ่งนี้ไปอย่างแน่นอน” หลงเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงขึงขัง
