หลงเฉินแปลกประหลาดใจขึ้นมา ปรมาจารย์หวินฉีที่มีทั้งพลังอันแสนลึกล้ำ ทั้งเพลิงปราณที่เฟื่องฟูมหาศาลถึงเพียงนี้ ยังต้องใช้เวลาถึงหนึ่งคืนจึงจะสามารถสลายมันไปได้
“เจ้าไม่ต้องตกใจไป ฝ่ามือของเว่ยชางนั้นเต็มไปด้วยพิษของพลังหยินย่อมมีผลกับเพลิงปราณนั้นด้วยเช่นกัน หากไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้อย่างเหมาะสม
ถึงแม้ว่าข้าจะใช้เวลาทั้งคืนเพื่อกำจัดพิษ แต่ทว่าเว่ยชางคงจะต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนเพื่อที่จะสลายสภาวะของพิษ และบัดนี้ร่างซีกขวาของข้าก็ไม่ได้มีสิ่งเจือปนอันใดแล้ว” ปรมาจารย์หวินฉีอธิบายออกมา
หลงเฉินเข้าใจขึ้นมาในทันที เว่ยชางเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถ แต่กลับมีเพลิงปราณอยู่อย่างจำกัด ดังนั้นเขาจึงได้ฝึกฝ่ามือพลังหยินขึ้นเพื่อใช้เป็นทักษะยุทธ์ไว้ควบคุมปรมาจารย์หลอมโอสถคนอื่นๆ แทน
การอยู่ในสถานะปรมาจารย์หลอมโอสถ แต่กลับไม่ฝึกพลังเพลิงปราณให้ถึงแก่นแท้ แต่กลับหันเหความสนใจให้กับการฝึกฝนฝ่ามือพิษแทน จึงไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดเขาจึงถูกปรมาจารย์หวินฉีเหยียดหยามดูแคลนถึงเพียงนั้น
