เมื่อหลงเฉินเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง เขาก็พบว่าปรมาจารย์หวินฉีกำลังนั่งสมาธิ ที่เบื้องหน้านั้นมีถ้วยใบหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ ภายในถ้วยมีน้ำสีทมิฬที่ส่งกลิ่นเหม็นลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งบรรยากาศห้องจนหลงเฉินแทบจะป้องปิดจมูกเอาไว้ไม่ทัน
“ฝ่ามือของเว่ยชางนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังหยิน อีกทั้งยังมีพลังทำลายล้างที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่ทว่าก็กระทบเพียงซีกขวาเท่านั้นจึงไม่ส่งผลเสียอันใดมากมาย” หวินฉีจ้องมองไปยังน้ำสีทมิฬที่อยู่เบื้องหน้าของเขา ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นดูไม่กังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ซึ่งตรงกันข้ามกับหลงเฉินในตอนนี้
“ท่านปรมาจารย์ มือของท่านเป็นอะไรไป?” หลงเฉินถามออกไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างถึงที่สุด
เมื่อครั้งก่อนในเทศกาลโคมไฟ ขณะที่หวินฉีได้ใช้ฝ่ามือเข้าปะทะกับเว่ยชางอยู่นั้นก็ได้ถูกอีกฝ่ายถ่ายทอดพลังหยินเข้ามาทำให้เขาได้รับพิษของพลังหยินจากฝ่ามือของเว่ยชางไปด้วย
“ผ่านพ้นไปหนึ่งคืนจนในที่สุดก็สามารถบีบคั้นมันออกมาได้จนหมดสิ้นแล้ว” หวินฉีหัวเราะออกมาเบาๆ
“ใช้เวลาถึงหนึ่งคืนอย่างนั้นหรือ?”
