ภายในห้องที่เซี่ยฉางเฟิงพำนักอยู่นั้นก็ยังมีชายหนุ่มอีกผู้หนึ่งอยู่ที่นั่นด้วย เขาน่าจะอายุราวยี่สิบกว่าปี สวมอาภรณ์คลุมยาวสีขาว แสดงทีท่าราวกับว่ามองไม่เห็นเซี่ยฉางเฟิงที่กำลังระเบิดบันดาลโทสะออกมาอย่างบ้าคลั่ง สนใจเพียงแค่การชงชาสมุนไพรอยู่อย่างสงบ
ท่าทีที่สงบเสงี่ยมเช่นนั้นก็ได้ทำให้เซี่ยฉางเฟิงที่โมโหร้ายอยู่นั้นเริ่มจะสงบลงอย่างช้าๆ เขารีบยกมือคล้ายกับขอขมาแล้วกล่าวออกไปว่า “พี่โล้ว หลงเฉินผู้นั้นช่างน่าชังจนเกินไป ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพี่โล้วจะสามารถชำระความแค้นในครั้งนี้ให้ข้าได้สำเร็จ”
ชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวผู้มีนามว่าพี่โล้วนั้น ค่อยๆ วางถ้วยชาในมือลง แล้วกล่าวน้ำเสียงราบเรียบออกมา “ฉางเฟิง เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก เพียงแค่ขยะชิ้นเดียวกลับทำให้เจ้าสูญเสียความเยือกเย็นไปได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
อย่างมากที่สุดแล้วชายผู้นั้นก็คงเป็นได้แค่กุ้งฝอยตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น ฉะนั้นเจ้าต้องระลึกถึงเป้าหมายในการมายังเฟิงหมิงในครั้งนี้เอาไว้ให้ขึ้นใจ ด้วยเรื่องเล็กน้อยที่เหมือนกับการเด็ดขนไก่เช่นนี้ต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่โต สิ่งนั้นจะคุ้มเสียอย่างนั้นหรือ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
