บนฝ่ามือของหลงเฉินมีเปลวเพลิงสายหนึ่งปรากฏขึ้นมา เปลวเพลิงสีแดงอ่อนที่เพิ่งจะปะทุขึ้นมานั้นก็ได้ทำให้สภาพอากาศใกล้เคียงเกิดความแปรปรวนขึ้นมาวุ่นวาย
หลงเฉินพยักหน้าไปมาด้วยความพึงพอใจ นี่เพิ่งจะหล่อหลอมไปไม่นานก็มีพลังทำลายถึงระดับนี้ได้แล้ว หากเทียบกับเพลิงปราณก่อนหน้านี้แล้วนับได้ว่าแข็งแกร่งกว่าหลายเท่า
เขาเริ่มลังเลใจขึ้นมาอยู่ชั่วครู่ จนท้ายที่สุดก็ได้กัดฟันกรอดแล้วเริ่มไหลเวียนพลังปราณสายหนึ่งจากจุดดารากักวายุอย่างช้าๆ และระมัดระวัง เขาจดจ่ออยู่กับขุมพลังที่อยู่ภายในร่างกายเป็นอย่างมาก
เดิมทีที่ไหลเวียนขุมพลังทั้งเจ็ดสายอย่างช้าๆ เพียงพริบตาเดียวก็จะขยายใหญ่ขึ้น
“แท้ที่จริงแล้วสามารถที่จะทำได้หรือไม่นะ”
หลงเฉินรู้สึกกังวลขึ้นมาไม่น้อยราวกับมีเสียงกลองตีระรัวขึ้นมาในขณะที่กำลังจ้องมองไปที่เปลวเพลิงบนฝ่ามือ
แต่ทว่าหลงเฉินก็ยังคงชักนำขุมพลังอันมหาศาลจากทั้งเจ็ดสายขึ้นมารวมตัวกันจนกลายเป็นกลุ่มเปลวเพลิง
“ซูม”
หลงเฉินสัมผัสได้ถึงการสั่นไหวของร่างกายราวกับมีระเบิดปะทุออกมาอย่างไรอย่างนั้น บนฝ่ามือเกิดเปลวเพลิงสายยาวหนึ่งเซียะขึ้นมาสายหนึ่ง ต่อมาก็ได้ปะทุสูงขึ้นอีกหนึ่งเซียะ
“แย่แล้ว”
