หลงเฉินแตกตื่นจนรีบรั้งเปลวเพลิงกลับมาแล้วก็ได้ฟาดฝ่ามือข้างนั้นเข้าไปที่ผนังห้อง
เปลวเพลิงที่อยู่กลางฝ่ามือเมื่อครู่ เมื่อถูกประทับไปที่ผนังห้องด้วยระดับอุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นเช่นนั้นก็ได้เกิดเพลิงเผาผลาญปะทุขึ้นมาที่ผนังด้านนั้น
“เพล้ง”
หลงเฉินใช้มือปัดเป่าจนเพลิงได้มอดดับลงไป แต่ทว่าผนังห้องที่ถูกหลงเฉินใช้ฝ่ามือฟาดไปนั้นได้กระจุยกระจายแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
เมื่อได้มองขึ้นไปยังดวงดาวที่อยู่บนฟากฟ้าคล้ายกับมองผ่านหน้าต่างห้อง หลงเฉินแทบจะร่ำไห้ออกมาอย่างไร้ซึ่งน้ำตา มายังบ้านของผู้อื่นเพียงไม่ทันไรก็เผาห้องหับไปเสียแล้ว ต่อให้ชดใช้ค่าห้องไปก็คงไม่ใช่เรื่องที่ดีเป็นแน่!
ผ่านไปไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าของผู้คนเดินใกล้เข้ามา ทุกคนต่างก็อยู่ในอาการตกใจจนตัวแข็งทื่อไปทั้งหมด ภายในห้องนั้นคละคลุ้งไปด้วยควันจากการเผาไหม้ ความเคลื่อนไหวที่ใหญ่โตเช่นนี้ทำให้พวกเขาได้ยินไปจนทั่วทั้งจวน
บิดาของซือเฟิงมองไปยังใบหน้าที่ไม่สู้ดีของหลงก็เอาแต่ยิ้มขึ้นมาแต่ไม่ได้เอ่ยวาจาใดออกไป เพียงแต่สั่งให้คนไปตระเตรียมห้องหับให้หลงเฉินอีกห้องหนึ่ง
