“ดูเหมือนว่าคำเล่าลือคงจะเป็นจริงเสียแล้ว หลงเฉินได้รับสายตาที่เอ็นดูจากปรมาจารย์หวินฉี เขาคงจะเป็นศิษย์ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”
ผู้คนมากมายต่างก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนหน้านี้หลงเฉินนั้นเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ผู้หนึ่งเท่านั้น แต่บัดนี้กลับได้รับการยอมรับจากปรมาจารย์หวินฉี และได้เป็นถึงลูกศิษย์ในความดูแลของเขา
เมื่อหลงเฉินพบว่าปรมาจารย์หวินฉีสอดส่องสายตาและพยักหน้าให้กับเขา หลงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะร่ำร้องอยู่ในใจว่าให้ตายเถิด เหตุใดทุกคนต่างก็มองมาที่เขาเป็นสายตาเดียวอย่างนั้นด้วย
เขาไม่ต้องการที่จะตกเป็นเป้าสายตาของผู้ใดเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าตนนั้นจะถูกยกย่องให้เป็นชายหนุ่มฝีปากกล้าและหน้าทน แต่ก็ต้องช่างมันเถิด จะแสดงท่าทีที่ดีกว่านี้ก็คงจะไม่ทันเสียแล้ว
เมื่อไม่อาจจะทำเช่นใดได้ หลงเฉินก็ได้แต่เพียงโค้งคำนับลงอย่างนอบน้อมตอบกลับไป ไทเฮาที่นั่งอยู่ทางด้านข้างก็อดส่งยิ้มมาทางปรมาจารย์หวินฉีไม่ได้ “ดูเหมือนว่าความอัดอั้นในหลายปีมานี้ของท่านกำลังถูกปลดปล่อยออกมาในที่สุด นี่คงไม่ได้คิดจะถ่ายทอดจนหมดสิ้นทุกอย่างเสียกระมัง?”
