ซุ่มเสียงที่ไทเฮาได้กล่าวออกมานั้นทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณใกล้เคียงเงียบเสียงลงทันที สถานะของปรมาจารย์หวินฉีนั้นถือได้ว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิ การที่เขารับลูกศิษย์คนแรกและคนเดียวในชีวิตนั้นย่อมเป็นเรื่องที่น่าประหลาดอย่างถึงที่สุด
“เด็กหนุ่มผู้นั้นเป็นคนที่น่าสนใจอย่างยิ่ง ข้าเองก็หวังเอาไว้ว่าเขาจะมาเป็นศิษย์ของข้าเช่นเดียวกัน” ปรมาจารย์หวินฉีตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
วาจาที่เอ่ยออกมาอย่างซื่อตรงของเขาทำให้ผู้คนที่ได้ยินต่างเกิดความตื่นตระหนกขึ้นมา ทุกคนต่างทราบกันเป็นอย่างดีว่าปรมาจารย์หวินฉีนั้นอยู่ในสถานะที่สูงส่งมากกว่าผู้ใด แต่เขากลับยกยอหลงเฉินถึงเพียงนี้ จึงเป็นเรื่องที่ยากจะพบได้บ่อยนัก
เสียงเซ็งแซ่จากกลุ่มผู้คนเริ่มกึกก้องไปทั่วบริเวณ พวกเขาต่างคิดไม่ถึงว่าปรมาจารย์หวินฉีจะให้ความสำคัญกับหลงเฉินถึงเพียงนี้ แท้จริงแล้วหลงเฉินผู้นั้นควรค่าแก่การให้ความสำคัญถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? ภวังค์แห่งความคิดอันว้าวุ่นและสับสนต่างก็บังเกิดขึ้นในโสตประสาทของผู้คนมากมายอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้
