ณ พระราชวังหลวง ภายในห้องทรงหนังสือขององค์ชายสี่ มีชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง เปลือกตาปิดลงอย่างผ่อนคลาย โสตประสาทของเขากำลังรับฟังคำรายงานจากขุนนางหมานฮวงอย่างเงียบสงบ
“องค์ชาย ทางด้านขุนนางเจิ้งหยวนยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดใด ทัพใหญ่เองก็เริ่มทยอยกลับไปยังฐานที่ตั้งเดิมแล้ว ส่วนเรื่องจดหมายขององค์ชายนั้นพบว่ายังไม่ได้คำตอบรับกลับมาแต่อย่างใด” เมื่อกล่าวจบ ขุนนางหมานฮวงก็ได้โค้งคำนับลงอย่างนอบน้อม
หลังจากที่เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูปดับ องค์ชายสี่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาคู่นั้นแผ่ความเยือกเย็นออกมาเป็นสาย สบถเสียงชิแล้วกล่าวออกไปว่า “ช่างเป็นตาเฒ่าที่ดื้อรั้นเสียจริง รนหาที่ตายหรืออย่างไร ข้าให้เวลาเขานานถึงเพียงนี้ยังกระทำเสมือนข้าเป็นเด็กอมมือ (软柿子เด็ดลูกพลับ)”
*สำนวนเด็ดลูกพลับ หมายถึง ง่ายต่อการกลั่นแกล้งเป็นคนซื่อไม่เหมาะสม
“หลงเทียนเซียวผู้นั้นช่างไร้มารยาทอย่างถึงที่สุด หลายปีมานี้ยังคงไร้วี่แววที่จะหันมาสวามิภักดิ์ต่อองค์ชาย ช่างน่ารังเกียจเสียยิ่งกว่านักโทษที่ตายนับหมื่นครั้ง” ขุนนางหมานฮวงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว
