องค์ชายสี่มองไปที่ขุนนางหมานฮวง “ข้าทราบดีว่าเจ้าและหลงเทียนเซียวนั้นได้ผ่านการประลองด้วยกันมาก่อนในเทศกาลโคมไฟ หากไม่ใช่หมัดนั้นของเขาแล้วเจ้าก็คงจะมีโอกาสได้เพิ่มระดับของพลังอย่างง่ายดายขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้
แต่ทว่าความแข็งแกร่งของหลงเทียนเซียวนั้นไม่ได้มีเพียงแค่พลังยุทธ์ ไม่เช่นนั้นข้าก็คงจะไม่ให้ความสำคัญต่อเขาถึงเพียงนี้
น่าเสียดายที่เขานั้นหัวรั้นจนเกินไป ไม่ว่าจะผ่านไปนานเพียงใดก็ไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อข้า อีกทั้งยังไม่ยอมเป็นคนในปกครองของข้า เช่นนั้นก็ให้เขากลายเป็นคนที่ตายไปแล้วเสียยังจะดีกว่า”
เมื่อได้ยินองค์ชายสี่เอ่ยวาจาออกมาเช่นนั้น ขุนนางหมานฮวงก็อดดีใจขึ้นมายกใหญ่ไม่ได้ พลันถามออกไปด้วยความรีบร้อน “องค์ชายมีแผนการอันใดอย่างนั้นหรือ?”
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะต่อกรกับเขา แต่ทว่าจะใช้เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาที่ข้าช่วยเลี้ยงดูปูเสื่อและคอยจับตามองมานานหลายปีมาบีบคั้นจนตายให้เขานั้นยอมจำนนต่อข้า อย่างน้อยก็คงจะได้ผลลัพธ์ที่ดีอยู่บ้าง” องค์ชายสี่กล่าวออกมาอย่างเย็นชา
“หลงเฉิน? จะฆ่าเขาอย่างไรได้เล่า?” ขุนนางหมานฮวงถามขึ้นขณะปะติดปะต่อคำพูดขององค์ชาย
