ตอนนี้หลงเฉินเป็นคนของชุมนุมผู้หลอมโอสถ อีกทั้งยังมีข่าวคราวว่าเขาและปรมาจารย์หวินฉีนั้นมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาอยู่ ต่อให้เป็นทางพระราชวังเองก็ยังไม่กล้าพอที่จะมีปัญหากับชุมนุมผู้หลอมโอสถ
“เรื่องนี้ข้าได้จัดการเอาไว้แล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไป ส่วนเจ้าก็ค่อยๆ รวบรวมกำลังพลเอาไว้ให้มากที่สุด ศึกครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว และจงจำเอาไว้ให้ดีว่าอย่าได้เคลื่อนไหวจนเป็นที่จับตามอง” องค์ชายสี่กำชับออกมาด้วยน้ำเสียงขึงขัง
“ขอรับ โปรดไว้วางใจ ข้าจะไม่ทำให้น้ำรั่วซึมออกไปแม้เพียงหยดเดียว” ขุนนางหมานฮวงรีบตอบกลับ
ตอนนี้พลังฝีมือของเขายังอยู่แค่ในระดับพลังขั้นก่อโลหิตเท่านั้น แม้พลังยุทธ์จะไม่มากมายเท่าใดนัก แต่ทว่าองค์ชายสี่ก็ยังให้ความสำคัญต่อเขาเป็นอย่างมาก
เหตุผลหนึ่งก็เพราะว่าเขานั้นซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อองค์ชายสี่ อีกหนึ่งก็คือทุกการกระทำของเขานั้นรอบคอบและระวังตัวเป็นอย่างดี หลายปีที่เขารับใช้องค์ชายสี่มายังไม่เคยเกิดข้อผิดพลาดจากความประมาทแม้แต่ครั้งเดียว
หลังขุนนางหมานฮวงออกจากห้องหนังสือ องค์ชายสี่ที่กำลังเหม่อมองไปทางชั้นหนังสือก็ได้ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
