เป่าเอ๋อเดินเข้ามาพร้อมกับอาภรณ์ที่ดูหรูหราอยู่หลายชุด หญิงสาวผู้นั้นยิ้มแล้วกล่าวว่า “นายน้อย วันนี้มีเทศกาลโคมไฟเฟิงหมิง ฮูหยินได้สั่งให้ข้านำอาภรณ์เหล่านี้ไปชำระล้างแล้วจัดเตรียมไว้ให้ท่าน”
นางให้หลงเฉินนั่งลง จากนั้นก็เริ่มจากล้างหน้า ล้างเท้า และหวีผม หลงเฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า “เหตุใดต้องมากพิธีถึงเพียงนี้?”
“ฮูหยินบอกว่านายน้อยใกล้จะครบอายุสิบหกปีแล้ว สมควรแก่การมีคู่ครองแล้ว จึงได้มอบหมายให้ข้ามาช่วยแต่งองค์ทรงเครื่องให้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคุณหนูบ้านใดมาต้องตาเข้า อิอิ……ท่านย่อมเข้าใจดีอยู่แล้ว” เป่าเอ๋อหัวเราะร่า
“ไม่หรอก มารดาผู้ชรานั้นเร่งรีบถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” หลงเฉินถามออกไปอย่างไม่ต้องการคำตอบ ผู้คนมากมายรวมไปจนถึงเจ้าอ้วนและพวกพ้องต่างก็มีอายุสิบเจ็ดสิบแปดกันแล้ว พวกเขาก็ยังไม่ได้แต่งงานกันเลยไม่ใช่หรอกหรือ
“แน่นอนว่าต้องรีบ ข้าอยากจะอุ้มหลานแล้ว”
