เสียงของฮูหยินหลงดังขึ้นที่หน้าประตู แล้วยังกล่าวต่ออีกว่า “เรื่องของม่งฉีนั้นเอาไว้ทีหลังก็ได้ หรือใช้เป็นเป้าหมายในระยะยาวก็ดี แต่ว่าเป้าหมายในระยะสั้นก็ย่อมต้องมีด้วยเช่นกัน การใช้สองมือจับนั้นต้องกระชับเพื่อความปลอดภัย มารดาหวังว่าเจ้าจะหาหญิงสาวที่เหมาะสมให้คลอดลูกออกมาแล้วค่อยว่ากัน จากนั้นจะไล่ตามม่งฉีก็คงจะไม่สายเกินไป”
“มารดา เป็นเช่นนี้ได้ด้วยอย่างนั้นหรือ?” หลงเฉินไม่แน่ใจว่าสิ่งนั้นจะถูกต้อง
“แล้วเหตุใดจะไม่ได้? ชายหนุ่มที่มีภรรยาสามสี่คนต่างก็เป็นเรื่องธรรมดา เจ้าก็แค่รั้งตำแหน่งภรรยาหลวงไว้ให้ม่งฉีก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ?” ฮูหยินหลงกล่าวออกมาอย่างมีเหตุมีผล
“ไม่หรอก ท่านแน่ใจแล้วหรือ?” หลงเฉินไม่อาจเชื่อมารดาของเขาได้
“แน่นอนสิ เจ้าอย่าเพิ่งไปบอกกล่าวต่อม่งฉีก่อน รอคอยจนกว่าพวกเจ้าจะหุงข้าวจนเป็นข้าวสุก แล้วนางก็จะยินยอมเอง” ฮูหยินหลงกล่าวอย่างจริงจัง
หลงเฉินเบิกตากว้างขึ้นมา มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ? “มารดา ท่านว่าหลายปีมานี้ที่บิดาไม่ได้มาส่งข่าวคราวกลับมาถึงพวกเรา เขาคงจะไม่ได้มีภรรยาสามสี่คนอยู่ภายนอกแล้วอย่างนั้นหรือ?”
