“ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด หากบิดาของเจ้ามีภรรยาสามสี่คนก็ย่อมเป็นเรื่องที่ดีแล้ว” ฮูหยินหลงกล่าวออกมา แต่ทว่าสายตาคู่งามนั้นกลับยอมแฝงเอาไว้ด้วยความไม่ยินยอมอยู่
“เหอะเหอะ แค่หยอกล้อท่านก็เท่านั้น ท่านโปรดวางใจเถิด หากว่าในเทศกาลโคมไฟเฟิงหมิงครั้งนี้มีหญิงสาวที่เหมาะสม ข้าจะพากลับมาให้แก่ท่านสักสองคน” หลงเฉินยังคงกล่าววาจาอ้อล้ออีกครั้ง
“เพ่ย เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ใดกันถึงจะพากลับมาด้วยสองนาง อย่าได้มาเล่นลิ้นแล้วตีใบหน้ากะล่อนเช่นนั้นต่อมารดาของเจ้าเชียว แต่ต้องจดจำที่ข้าได้บอกไปให้ขึ้นใจ เข้าใจแล้วหรือไม่?” ฮูหยินหลงกำชับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ได้ ได้ ได้ ท่านว่าอย่างไร ข้าก็จะทำอย่างนั้น” หลงเฉินตบปากรับคำออกไป แต่ในใจกลับไม่ได้สนใจมากนัก
หลังจากที่ชำระล้างร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว บัดนี้หลงเฉินก็ได้แต่งกายด้วยอาภรณ์คลุมยาวสีฟ้า กระชับพอดีกับร่างของเขา
ขนคิ้วประดุจกระบี่ที่คมกล้า ใบหน้าหล่อเหลา จนเป่าเอ๋อที่มองดูอยู่ ทอแววตาเป็นประกาย และกล่าวชื่นชมออกมาไม่หยุดปาก
“อิอิ ฮูหยินโปรดวางใจ ด้วยสถานะภาพของนายน้อยในตอนนี้ ย่อมต้องมีหญิงสาวมากมายที่ไม่อาจหักห้ามใจได้”
