“เจ้านะเจ้า อย่าได้ชมเชยจนเขาลอยขึ้นสวรรค์ไปก่อนก็แล้วกัน” แม้ฮูหยินหลงจะห้ามปรามออกไปเช่นนั้น แต่ภายในแววตากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมในตัวบุตรชายของนางเป็นอย่างมาก
“เอาล่ะ เดี๋ยวจะสายเอา รีบออกไปกันเถิด” ฮูหยินหลงผลักหลงเฉินไปที่ประตูใหญ่
“มารดา ดวงอาทิตย์ยังอยู่สูงถึงเพียงนี้ อีกนานกว่าฟ้าจะมืดนะ” หลงเฉินชี้ไปยังดวงตะวัน บนใบหน้าปรากฏอาการเบื่อหน่ายอออกมา
“เด็กเอ๋ย เมื่อไม่รู้ว่าฟ้าฝนจะตกมาเมื่อใด ไม่สู้ไปช่วงชิงตำแหน่งที่ดีก่อนเอาไว้อย่างนั้นหรือ นั้นถือได้ว่ามีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว รีบไปเถิด”
ฮูหยินหลงส่งเสียงดังกังวานแล้วปิดประตูใหญ่ลง
หลงเฉินกรอกดวงตาวไปมา นี่มันไม่ใช่การออกไปตั้งแผงลอยขายของเสียหน่อย จะต้องไปช่วงชิงตำแหน่งที่ดีก่อนไปทำไม แต่ในเมื่อถูกไล่ออกมาจากประตูแล้วก็คงไม่อาจที่จะหันหลังกลับเข้าไปได้
