ฉู่เหยาพยักหน้าไปมา “ขณะนี้ในครอบครัวของข้าเหลือเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น ข้าไม่อาจให้เรื่องราวอันใดเกิดขึ้นกับเขาแม้เพียงเล็กน้อย ถึงแม้ว่าจะมีแต่ผู้คนชิงชังที่เขาเป็นอยู่เช่นนี้ แต่อย่างน้อยก็คงไม่มีผู้ใดมากลั่นแกล้งเขาได้ ฉะนั้นเขาก็จะอยู่อย่างปลอดภัย
ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ทราบว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับจุดตันเถียนของข้า ทราบเพียงแต่ว่าพวกเขาอาจจะเกรงกลัวว่าข้าจะกลายเป็นผู้ที่คุกคามพวกเขาได้ จึงทำการปิดกั้นเส้นทางการฝึกยุทธ์ของข้าเอาไว้
ขอเพียงแค่ข้าไม่มีใจที่จะฝึกยุทธ์ เช่นนั้นก็คงจะไม่มีผู้ใดมาสนใจหญิงสาวที่อ่อนแอเช่นนี้ ชีวิตของพวกเราสองพี่น้องก็จะได้อยู่รอดปลอดภัย”
หลงเฉินถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่ง “น่าเสียดาย เจ้านั้นดูถูกศัตรูผู้ที่ลงมืออย่างโหดเหี้ยมไปแล้ว พวกเขาย่อมต้องเป็นกลุ่มคนที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน”
หลังจากนั้นหลงเฉินจึงเริ่มเล่าถึงสภาพภายในร่างกายและจุดตันเถียนของนาง เมื่อฉู่เหยาฟังจบก็ทอแววตาโกรธแค้นชิงชังขึ้นมา สีหน้าซีดเผือดอย่างไร้วิญญาณ ไร้ซึ่งท่าทีที่มีเสน่ห์ของก่อนหน้านี้
