แต่ว่าหลักฐานทั้งหมดที่สามารถนำมาเป็นเครื่องพิสูจน์ต่างก็ถูกทำลายและสูญหายไปตั้งแต่ต้น ข้าค้นหาเรื่องเมื่อห้าปีก่อนด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ตั้งแต่นั้นมาพลังยุทธ์ของข้านั้นก็ได้หยุดนิ่ง ไร้ซึ่งความก้าวหน้า ไม่ว่าข้าจะมานะมากเพียงใดก็ไม่อาจที่จะก้าวข้ามต่อไปได้ อีกทั้งลมปราณก็ยิ่งย่ำแย่ลงไปเรื่อยๆ
ในช่วงเวลานั้นข้าก็เริ่มเข้าใจขึ้นมาว่าจะต้องมีมืออันชั่วร้ายทำให้มารดาของข้าสิ้นชีพ และหันเป้าหมายมาที่ข้าและน้องชายของข้า
นั้นตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาข้าจึงให้น้องชายของข้าเปลี่ยนแปลงตัวเอง เริ่มใช้อำนาจบาตรใหญ่ ให้มีนิสัยมุทะลุ จากวันนั้นชีวิตของพวกเราจึงกลับคืนสู่สภาพชีวิตดังเช่นผู้คนปกติได้”
เมื่อได้ฟังฉู่เหยาเล่ามาจนถึงตรงนี้ หลงเฉินก็ไม่อาจจะกล่าวสิ่งใดออกมา ดูเหมือนว่าการใช้ชีวิตอยู่ภายในราชวังหลวงนั้นแสนลำบากเสียยิ่งกว่าที่เขาได้คาดคิดเอาไว้
“เจ้าได้ใช้วิธีเช่นนี้เพื่อปกป้องน้องชายของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” หลงเฉินถอนหายใจออกมาในที่สุด
