หลงเฉินใช้มือใหญ่ข้างหนึ่งกดเข้าไปที่เส้นชีพจรของฉู่เหยาอย่างกระชับแล้วกล่าวว่า “แต่เจ้าไม่จำเป็นที่จะต้องกังวลจนเกินไป โปรดให้เวลาแก่ข้าเสียหน่อย ข้าจะปลดผนึกในร่างกายของเจ้าให้เอง”
“จริงหรือ?” ฉู่เหยาโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจ
“จริงเสียยิ่งกว่าจริง” หลงเฉินให้คำสัตย์อย่างหนักแน่น
เมื่อฉู่เหยามองไปที่รอยยิ้มของหลงเฉิน ก็เกิดความเชื่อมั่นขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม เป็นความรู้สึกที่ยากจะสัมผัสได้ตั้งแต่เกิดมา
หลงเฉินสามารถทำให้นางรู้สึกปลอดภัยและไว้วางใจ ต่างจากความรู้สึกที่ได้อยู่ในพระราชวังที่มีแต่การแก่งแย่งชิงดี สิ่งที่ได้รับจากหลงเฉินเป็นความรู้สึกที่จำเป็นอย่างมากกับนางในตอนนี้
ทางหลงเฉินเองเมื่อเห็นว่าฉู่เหยาไม่ได้สงสัยอะไรในวาจาของตนแล้ว ภายในจิตใจของเขาจึงได้นิ่งสงบลง คล้ายกับได้ยกความรู้สึกที่หนักอึ้งออกไปจนหมดสิ้น
“วีรสตรีฉู่เหยาพอที่จะสั่งสอนทักษะของเจ้าให้ข้าดูอีกสักหลายกระบวนท่าได้หรือไม่ เด็กน้อยผู้นี้จะตั้งอกตั้งใจเล่าเรียนอย่างถึงที่สุด” หลงเฉินกล่าวออกมาเมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มที่จะอึดอัดมากจนเกินไป
