“น่าเกลียด นี่เจ้ากำลังหัวเราะเยาะข้าอยู่ใช่หรือไม่” ฉู่เหยามีสีหน้าที่แดงก่ำลดลง พร้อมกับกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแง่งอน
“ย่อมไม่ใช่เช่นนั้นแน่นอน ฉู่เหยา…เจ้านั้นเปี่ยมไปด้วยพื้นฐานของพลังที่ไม่ธรรมดา เพียงแต่ว่าจุดตันเถียนนั้นไม่สามารถที่จะปะทุพลังออกมาได้ แต่ได้โปรดไว้วางใจข้า ให้ข้าช่วยเจ้าจัดการปลดผนึกของมันให้เอง” หลงเฉินปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
ความรู้สึกอบอุ่นในใจเกิดขึ้นมานับไม่ถ้วนตั้งแต่ที่ได้พบเจอกับหลงเฉิน น้ำเสียงที่จริงจังและจริงใจนั้นจึงขอตอบแทนด้วยการแสดงกระบวนท่าทักษะยุทธ์ระดับมนุษย์ชั้นสูงออกมาชนิดหนึ่ง——หมัดทลายวายุ
ในครั้งนี้หลงเฉินพยายามมองดูกระบวนท่าอย่างละเอียดถี่ถ้วน หลังจากที่ดูจบแล้วก็เกิดความประหลาดใจขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ถึงแม้ว่าพลังลมปราณของฉู่เหยาจะถูกขุมพลังทั้งเก้าสายปิดกั้นลมปราณเอาไว้อย่างมิดชิด จนแทบจะไม่อาจแสดงพลังออกมาได้ถึงหนึ่งในสิบ
แต่ว่าเพียงแค่การหยิบยืมพลังลมปราณเพียงเล็กน้อย ในเวลานี้ระดับพลังการต่อสู้ของฉู่เหยากลับเหมือนไม่ได้ใช้พลังลมปราณเลยแม้แต่น้อย
