ภายในจุดตันเถียนของฉู่เหยาได้มีพลังอันหนาแน่นอย่างถึงที่สุดถูกปิดกั้นเอาไว้ สิ่งนั้นก็คือรากปราณ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจในระดับของนาง แต่ก็พอจะทราบว่าฉู่เหยานั้นจะต้องเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีพรสวรรค์ที่ยากจะพบเจอในรอบพันปีมานี้ แม้จะมีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ แต่กลับถูกทำให้เหมือนกับพิการ ช่างเลวร้ายเสียจริง
เพราะว่าหลงเฉินพบว่าด้วยพลังปราณทั้งเก้าสายนี้ แม้แต่เส้นหยูเกิน (เส้นพรหมจรรย์) ของฉู่เหยานั้นจำเป็นที่จะต้องให้นางแต่งกับผู้อื่นหรือไม่ก็ทำลายเส้นนี้ไป ซึ่งไม่ต่างไปจากเส้นลมปราณภายในร่างกายของเขาที่ถูกช่วงชิงไปเมื่อหลายปีก่อน
น่าสงสารยิ่งนัก ผู้ที่เป็นถึงองค์หญิงที่มีคุณสมบัติที่เพียบพร้อมถึงเพียงนี้ กลับถูกผู้อื่นกลั่นแกล้งได้
หลงเฉินจ้องมองไปที่ฉู่เหยาที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ทราบเรื่องราวที่ผ่านมาของนางมากนัก แต่หลงเฉินก็อดสงสารนางขึ้นมาไม่ได้ที่จะต้องเกิดมาโดยที่แบกรับความรู้สึกเช่นเดียวกับเขาอยู่
“หลงเฉิน เจ้าเป็นอะไรไป?” ฉู่เหยาถามอีกครั้ง
“ฉู่เหยา ข้าเชื่อใจเจ้าได้หรือไม่?” หลงเฉินลังเลขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
