หลงเฉินยิ้มอย่างขมขืน แล้วส่ายหัวไปมา “ในเมื่อพวกเราต่างก็เชื่อใจในกันและกัน ต่อให้ต้องทิ้งชีวิตไปก็ยังถือว่าคุ้มค่า”
“เชื่อใจ? เชื่อใจ?”
ฉู่เหยาส่งเสียงอู่อี้พลางครุ่นคิดถึงความหมายของวลีนี้ นางได้หวนกลับไปนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเอ่ยขึ้นมาของหลงเฉิน จนไม่อาจปกปิดน้ำเสียงร่ำไห้ที่กำลังดังออกอย่างเจ็บปวด หยาดน้ำตารินไหลอาบแก้ม ราวกับเรื่องราวเลวร้ายที่ผ่านมาได้ถูกพัดผ่านหายไปกับสายลมอย่างไรอย่างนั้น
แม้หลงเฉินจะยังคงรู้สึกสงสัยขึ้นมาอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่อาจจะเอ่ยถามสิ่งใดออกไปได้อีก เมื่อบัดนี้ใบหน้าของฉู่เหยาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา พลันความโศกเศร้าก็ได้ปรากฏขึ้นมาภายในจิตใจของเขาด้วยเช่นกัน
เมื่อเทียบกับฉู่เหยาแล้วนั้นหลงเฉินยังดูน่าอเนจอนาถเสียยิ่งกว่า สูญเสียทั้งเส้นลมปราณ ปราณกระดูก และปราณโลหิต ถ้าหากว่าเขาไม่ได้รวมเข้ากับจิตวิญญาณของจักรพรรดิโอสถก็คงจะต้องทนทุกข์ไปอีกมากมายจนไม่อาจคาดเดาได้
