มือใหญ่ทั้งสองข้างไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป หลงเฉินโอบเข้าไปที่เอวของฉู่เหยาในทันที จมูกได้กลิ่นหอมจากร่างบางของหญิงสาวผู้นั้นจนทำให้ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นไปอีก ราวกับว่าทั่วทั้งหล้ามีแค่พวกเขาเพียงสองคนเท่านั้น
ความเศร้าโศกเสียใจเกิดขึ้นอยู่นานพอควร จนในที่สุดฉู่เหยาก็ได้หยุดร้องไห้ หลงเหลือเพียงเสียงสะอึกสะอื้นเท่านั้น เบื้องหน้าของหน้าคือหน้าอกของหลงเฉินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาอยู่มากมาย
ทันใดนั้นเองใบหน้าของฉู่เหยาก็ได้เกิดสีแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง นางรีบผละออกจากอ้อมกอดของหลงเฉิน แล้วหันหน้าหนีไปยังทิศทางอื่นเพื่อปกปิดใบหน้าที่กำลังดีใจจนออกนอกหน้าอย่างเกินงาม
“แค่กแค่ก”
หลงเฉินกระแอมออกมาอย่างกระอักกระอ่วน แล้วถามออกไปเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้ “ฉู่เหยา เจ้าทราบตั้งแต่เมื่อใดว่าจุดตันเถียนของเจ้าถูกอื่นกระทำการบางอย่างมาก่อน?”
