หลงเฉินตกใจขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อภาพเบื้องหน้านั้นคือฉู่เหยา แต่ทว่าพอได้สบสายตากับนางแล้ว มันทำให้จิตใจของเขาสงบนิ่งลงจากเดิมที่กำลังครุ่นคิดอย่างว้าวุ่น
ฉู่เหยามองเลิกลักไปรอบด้านก็พบว่าในยามเช้าตรู่เช่นนี้ไร้ซึ่งผู้คนสัญจรทั้งซ้ายขวา จึงได้กวักมือเรียกหลงเฉินอย่างรีบร้อน “รีบขึ้นมาเร็ว”
หลงเฉินคิดไม่ถึงว่าจะถูกเชื้อเชิญให้ขึ้นรถของฉู่เหยา เขาพบว่าบนใบหน้าของฉู่เหยานั้นยังคงงดงามและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสดใจ จึงไม่อาจยับยั้งความหวั่นไหวเล็กๆ ที่เกิดขึ้นมาได้ เขาจึงตอบรับแล้วขึ้นไปบนรถลากของฉู่เหยา
ภายในรถลากนั้นดูกว้างขวางกว่าที่ดูจากภายนอกอยู่มากทีเดียว ด้านในประดับตกแต่งอย่างหรูหรา มีทั้งเตียงนอน มีโต๊ะน้ำชา และบนพื้นทั้งหมดปูด้วยพรมหนัง
“ช่างบังเอิญเสียจริง ที่ได้พบเจ้าที่นี่ ติดตามข้าไปยังหุบเขาเมฆาคล้อยด้วยกันเถิด ได้หรือไม่”
ฉู่เหยาจ้องมองหลงเฉินด้วยดวงตาคู่งามที่ทอประกายแห่งความดีใจขึ้นมาไม่หยุด จากนั้นก็ได้เปลี่ยนเป็นแง่งอนขึ้นมาชั่ววูบหนึ่ง
“เมื่อถูกหญิงงามเชื้อเชิญเช่นนี้ หากปฏิเสธลง เกรงว่าคงจะต้องถูกสวรรค์ลงโทษเสียแล้วล่ะ” หลงเฉินยิ้มแล้วกล่าวอย่างไม่อาจปฏิเสธใบหน้าเช่นนั้นได้
