ฉู่เหยามีใบหน้าที่แดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความปลื้มปิติ ภายในวังหลวงที่นางเติบใหญ่ขึ้นมานั้นได้มีกฎข้อห้ามมากเสียจนพรรณนาได้อย่างไม่มีวันจบสิ้น จึงไม่เคยมีผู้ใดแสดงท่าทีที่ทำให้นางรู้สึกสบายใจได้มากถึงเพียงนี้มาก่อน นางจึงชมชอบนิสัยขี้เล่นและไม่ถือตัวของหลงเฉินเป็นอย่างยิ่ง
ล้อของรถลากเริ่มหมุนอย่างช้าๆ ออกไปจากเมืองเพื่อมุ่งหน้าไปสู่เส้นทางแห่งหุบเขาเมฆาคล้อยทางด้านนอก
“ฉู่เหยา เจ้าจะไปทำอะไรที่หุบเขาเมฆาคล้อยกัน?” หลงเฉินถามอย่างใคร่รู้
“ข้า……ข้าอยากจะเล่นเสียหน่อย” น้ำเสียงตะกุกตะกักกล่าวขึ้น บัดนี้ฉู่เหยามีใบหน้าที่แดงระเรื่อมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมจนทำให้หลงเฉินออกอาการทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา
“หลงเฉิน ข้าไม่ได้ทำให้เจ้าเสียเวลาที่จะไปทำเรื่องอย่างอื่นอยู่ใช่หรือไม่” ฉู่เหยาถามออกไปในเชิงทดสอบ
“ไม่มี? ข้าเพียงแค่ออกมาเดินเล่นอยู่ก็เท่านั้น ไม่เช่นนั้นคงจะไม่บังเอิญพบรถลากของเจ้าได้หรอก” หลงเฉินหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวกลับไป
