“เป่าเอ๋อ แม่นมจาง พวกเจ้าช่วยพยุงมารดาของข้าเข้าไปด้านในให้ที”
หลงเฉินไม่อาจทนได้ที่จะให้มารดาต้องแบกรับความหวาดกลัวนี้ไว้ จึงใช้พลังแห่งจิตวิญญาณทำให้นางคล้อยหลับไป ไม่เช่นนั้นความหวาดกลัวที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้คงยากจะทานรับไหวเป็นทวีคูณ เพราะมารดาของเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น
เมื่อได้รับคำสั่งจากหลงเฉินอย่างยื่นคำขาด เป่าเอ๋อกับแม่นมจางก็พากันพยุงฮูหยินหลงเข้าไปในจวนเล็กแล้วลงกลอนปิดประตูอย่างมิดชิด
หลงเฉินหันไปสนใจชายผู้ที่อยู่บนหลังม้า สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโลหิตอันเข้มข้น พลันมุมปากของหลงเฉินก็ปรากฏรอยยิ้มแสนเย้ยหยันขึ้นมา
“ก็แค่ผู้ที่มีพลังครึ่งก้าวเข้าสู่ระดับก่อโลหิตเท่านั้น”
ชายผู้นั้นรอจนหลงเฉินสะสางสิ่งต่างๆ จนเรียบร้อยทั้งหมด เขาไม่มีทีท่าว่าจะเตรียมตัวให้พร้อมแต่อย่างใด เอาแต่หรี่ตาจ้องมาที่หลงเฉินที่ยังคงไม่รู้สึกเกรงกลัวต่อสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
“หลงเฉิน เจ้าบังอาจเกินควรแล้ว บัดนี้ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจปกป้องเจ้าได้ เจ้าต้องการที่จะให้แม่ทัพอย่างข้าลงมือด้วยตนเองอย่างนั้นหรือ?” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
