“แม่ทัพ? เจ้ามันก็เป็นแค่แม่ทัพ หรือจะกล่าวว่าแค่สุนัขรับใช้ตัวหนึ่งก็เห็นจะได้ ยังกล้าเรียกว่าตัวเองว่าแม่ทัพอย่างนั้นหรือ? เจ้าอยากจะให้ข้าขำกลิ้งจนตายหรืออย่างไร?” หลงเฉินชี้นิ้วไปยังชายผู้นั้น
แม่ทัพที่อยู่ท่ามกลางแม่ทัพภายในจักรวรรดิเฟิงหมิงแทบจะไม่ต่างอะไรกับข้าราชการชั้นต่ำต้อยผู้หนึ่งเท่านั้น ไร้ซึ่งผลงานและไร้ซึ่งอำนาจ การเรียกขานที่ฟังดูห้าวหาญแต่กลับมีความสำคัญเป็นเพียงหัวหน้าหน่วยเล็กๆ ผู้หนึ่ง
แต่ว่าชายหนุ่มผู้ที่เพิ่งจะได้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นแม่ทัพเอาแต่กระหยิ่มยิ้มย่องไม่หยุดหย่อน จะกล่าววาจาใดก็มีแต่เพียงแม่ทัพอย่างข้าอย่างนั้น แม่ทัพอย่างข้าอย่างนี้ จนกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว
วาจาของหลงเฉินเมื่อครู่คล้ายกับเป็นศรพิษหลายพันเล่มจ้วงแทงเข้าไปยังจิตใจของผู้คนหลายคนนัก จนทำให้สีหน้าของผู้คนเหล่านั้นเริ่มแปรเปลี่ยนไป ไม่อาจปั้นให้อยู่ในลักษณะที่ดีได้อีก
เขามีชาติกำเนิดมาจากชั้นรากหญ้าและเข้ารับราชการภายในค่ายทหารอย่างยากลำบากมากว่าสิบปี บัดนี้ได้มีโอกาสที่ใกล้จะทะลวงพลังเข้าสู่ขอบเขตก่อโลหิตจึงได้เลื่อนขั้นจนกลายเป็นแม่ทัพนายหนึ่ง
