หลงเฉินเอาหัวเราะเงียบๆอยู่ภายในใจ สาวน้อยผู้งดงามที่อยู่เบื้องหน้าของเขาตอนนี้ยังพอมีจิตใจที่เอื้ออารีอยู่บ้าง เพียงแค่บาดแผลเล็กๆ น้อยๆก็ยังอุตส่าห์มีน้ำใจยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ
ความจริงแล้วภายในแหวนมิติของหลงเฉินมีโอสถรักษาบาดแผลอยู่ ทั้งโอสถที่ใช้ภายนอกและภายใน เพียงแต่ว่าต้องการจะแสดงแผนการทรมานร่างกายจึงไม่ได้นำออกมาใช้ก็เท่านั้น
ความจริงแล้วหลงเฉินก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก เตรียมแผนการเอาไว้แล้วว่าหากไม้อ่อนใช้ไม่ได้ผลก็จะใช้ไม้แข็งดูแต่ผลลัพธ์ก็คือคุณหนูผู้นี้กลับตกหลุมไปอย่างง่ายดายดังที่ได้คิดเอาไว้ไม่มีผิด
ขณะเดียวกันนี่ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขามีความรู้สึกอันต่อคนในราชวงศ์เขาจึงกล่าวออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ความจริงแล้วน้องชายของเจ้าถูกหลอกใช้ โจวเย่าหยางคิดที่จะใช้น้องชายของเจ้าเพื่อมาข่มข้าเอาไว้ก็เท่านั้น”
กล่าวจบหลงเฉินก็ได้อธิบายสิ่งที่เคยเกิดขึ้นระหว่างตนเองและโจวเย่าหยางออกมาเป็นฉากๆ ครั้งนี้หลงเฉินไม่จำเป็นต้องสาวความให้ยืดยาว เขาเพียงแต่เล่าออกมาถึงเรื่องที่ตนเองได้ประสบพบพานมาอย่างเรียบเฉย
