หลงเฉินผู้ที่ไม่เคยไม่กลัวฟ้าดิน แต่กลับกลัวสตรีที่กำลังร่ำไห้ เขาทำอะไรไม่ถูก มือไม้ก็พันกันพัลวันวุ่นวายไม่ทราบว่าจะปลอบโยนอย่างไรดี
“เจ้ายินยอมที่จะยกโทษให้ข้าไหม?”ฉู่เหยากล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ คล้ายกับว่าตนเองเป็นหญิงสาวที่เลวร้ายที่สุดในโลกใบนี้อย่างไรอย่างนั้น
“ก็บอกไปแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า จะมีคนเลวร้ายในเรื่องเช่นนี้หรือไม่นั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกรับมันเอาไว้หรอก” หลงเฉินตอบ
“แต่ว่า……”
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นเรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถิดหากมันเป็นความสุขก็จดจำมันเอาไว้ ส่วนที่ทำให้เจ็บปวดใจก็ลืมมันไปเสียเถิด หลายปีมานี้ข้าเองก็ผ่านพ้นมาด้วยเช่นนี้แหละ”หลงเฉินสาธยายออกไปยืดยาว
“ขอบใจนะหลงเฉิน” ฉู่เหยาปาดน้ำตาบนใบหน้า แล้วยิ้มร่าขึ้นมาด้วยความโล่งใจ
เมื่อมองดูฉู่เหยาอย่างเต็มตาก็ทำให้เขาเกิดความหวั่นไหวขึ้นอย่างแปลกประหลาด ฉู่เหยาที่แม้จะงดงามน้อยกว่าม่งฉีอยู่ขั้นหนึ่งแต่ก็นับได้ว่ามีความงดงามมากพอที่จะล้มทั้งเมืองได้ โดยเฉพาะในเวลาที่ยิ้มกว้างเช่นนี้ยากนักที่ชายหนุ่มที่ได้พบเจอจะไม่เกิดความหวั่นไหว
