ฉู่เหยาที่เห็นว่าหลงเฉินเอาแต่จ้องมองตนเองจนตาไม่กระพริบ จึงกล่าวออกมาด้วยความสงสัยว่า“หลงเฉินทำไมเจ้าถึงมองข้าอย่างแน่นิ่งเช่นนี้กัน?”
“แค่กแค่ก ก็เพราะว่าเจ้าน่าหลงใหลยิ่งนักไงเล่า จนข้าไม่อาจละสายตาไปได้” หลงเฉินหน้าแดงก่ำไอแห้งๆออกมาสองคราแล้วกล่าว
“ข้าน่าหลงใหลขนาดนั้นจริงหรือ?” ฉู่เหยายกมือข้างหนึ่งขึ้นเสยเส้นผมทัดข้างใบหู แล้วกล่าวถามออกไปอย่างจริงจัง
หลงเฉินประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยแล้วกล่าวไปว่า “น่าหลงใหลอย่างยิ่งเลยล่ะ หรือว่าเจ้าไม่ทราบกัน?ไม่เคยมีผู้ใดบอกมาก่อนอย่างนั้นหรือ?”
ฉู่เหยาส่ายหน้า “ก็มีคนบอกเป็นประจำอยู่หรอก แต่ว่าข้าไม่อาจเชื่อในวาจาเหล่านั้นของพวกเขาได้หมดข้าไม่ชื่นชอบผู้คนที่เอาแต่สวมใส่หน้ากากเข้าหากันเช่นนั้น”
เมื่อฉู่เหยาเอ่ยวาจาเหล่านั้นจบ บนใบหน้าก็ปรากฏอาการเขินอายหนักขึ้น จนใครที่ได้พบเห็นอาจเกิดความหวั่นไหวอย่างแน่นอน หากเทียบกับฉู่เหยาก่อนหน้านี้ก็ได้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว หลงเฉินคิดไม่ถึงว่านางก็มีมุมน่ารักเช่นนี้กับเขาด้วย
“พวกเราไปหาที่นั่งกันเถิด ยืนอยู่อย่างนี้ไม่ค่อยดีนัก”
