หลงเฉินเสาะหาก้อนศิลาก้อนใหญ่ที่สะอาดสะอ้านแล้วนั่งลงฉู่เหยาเองก็ได้พยักหน้าตอบ ขณะที่กำลังจะนั่งลง จู่ๆก็ได้ร้องเสียงหลงขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
หลงเฉิน “เป็นอะไรไปหรือ?”
ฉู่เหยาตอบกลับอย่างไม่พอใจ “ไม่ใช่เพราะเจ้า”
หลงเฉินเข้าใจได้ทันทีและเกิดรู้สึกไม่ดีขึ้นมาวูบหนึ่งเขามองไปเห็นมือขวาของตัวเองที่วางอยู่บนพื้นกำลังบีบไปมาราวกับกำลังสัมผัสได้ถึงการไหลเวียนบางอย่างที่คงค้างอยู่บนฝ่ามือ
ฉู่เหยานำแหวนมิติออกมาแล้วดึงผ้าขนสัตว์ผืนยาวผืนหนึ่งมาปูเอาไว้บนก้อนศิลาจากนั้นจึงค่อยๆ หย่อนตัวลงไปนั่ง แต่ทว่าในขณะที่บั้นท้ายสัมผัสถูกก้อนศิลาเกิดความเจ็บปวดแปลบขึ้นมาเป็นสาย ขนคิ้วเรียวประดุจใบต้นหลิวก็ขมวดเข้าหากันแน่น เจ็บปวดเหลือเกินแต่ก็ถือว่าเบากว่าช่วงก่อนหน้านี้ไปมาก
“ต้องขออภัยด้วย”หลงเฉินกล่าวออกมาอย่างรู้สึกผิดเขาคิดว่าการกระทำเช่นนี้ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย ทว่าอย่างไรก็ตามเขาก็ไม่เคยคิดที่จะเป็นสุภาพบุรุษมาก่อนอยู่แล้ว
