ยิ่งไปกว่านั้นปฏิกิริยาหลังการถูกรอยฝังจากเขี้ยวแหลมคมเป็นเพียงการตอบสนองตามสัญชาตญาณเพื่อป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวดไม่ได้มีความคิดที่จะฉวยโอกาสแต่อย่างใด
“ยังไม่เคยพบเคยเจอกับคนที่ดุร้ายเช่นเจ้ามาก่อนตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่มีคนทำกับข้าเช่นนี้” หลงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ฉู่เหยาที่ได้ยินกลับตาแดงก่ำขึ้นมาใบหน้าเต็มไปด้วยความแง่งอน
“อ๋า เจ้าอย่าได้ร้องอีกเลยหากเป็นเช่นนี้ข้าจะให้เจ้าทุบตีบั้นท้ายข้ากลับนะ”หลงเฉินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงขำขันเมื่อสังเกตว่าฉู่เหยาเริ่มจะมีน้ำตาคลอ
“คิกคิก”
“เพ่ย!”
“ใครจะต้องการทำเช่นนั้นกับเจ้ากัน เจ้าช่างร้ายกาจอย่างยิ่งยวด” ฉู่เหยาถูกหลงเฉินหยอกล้อจนเขินอายจนตัวม้วนบิดเป็นเกลียว ใบหน้าร้อนผ่าวจนรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง
เมื่อเห็นว่าฉู่เหยามีอารมณ์ที่ดีขึ้นก็ทำให้หลงเฉิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก การได้ตีบั้นท้ายขององค์หญิงถือได้ว่าเป็นบุญวาสนาที่สูงส่งเสียดฟ้าเสียจริง
